Gas Gas Ec 250

Spędziłem około 60 godzin na skalistych pirenejskich torach enduro z '96 EC 250 i sprawa wydawała się żywa w sposób, w jaki japońskie rowery po prostu nie robiły - ten silnik o pojemności 249 cm3 ciągnie prawdziwą dzikość ze średniego zasięgu w górę, a przy 98 kg mokry przelatuje przez ciasne odcinki lasu, jakby chciał tam być. Wczesny przedni koniec w stylu Hossack jest naprawdę dziwny do nauczenia; steruje z precyzją, która początkowo wydaje się obca, ale ostatecznie ma sens na luźnym, masywnym terenie, gdzie tradycyjne widelce odchylałyby się. To powiedziawszy, widelce Paioli w późniejszych jednostkach były krokiem wstecz w zakresie przyjazności dla odbudowy - pijawiają uszczelnienia olejowe szybciej niż można by się spodziewać, a części nie zawsze znajdowały się na półce w dogodnym miejscu. Gas Gas w tej epoce był małą, pełną pasji firmą i za każdym razem, gdy na nim jeździsz, czujesz obie połówki tego zdania: inspirujące decyzje inżynierskie siedzące obok dziwactwa wyposażenia i pozyskiwania części na rynku hiszpańskim, które mogą sprawdzić Twoją cierpliwość w połowie sezonu.

Gen 2 EC 250 w końcu poczuł się, jakby Gas Gas rozwiązał pracę domową - poprawione widelce Marzocchi śledziły korzenie i skały z prawdziwą pewnością siebie, a wyrafinowany zawór napędowy sprawił, że ten średni pas uderzył bardziej progresywnie, nie kastrując najwyższej klasy krzyku. Przebiegłem przez dwa sezony enduro u podnóża Pirenejów i był naprawdę szybki w ciasnych materiałach; 98 kg wydaje się lżejsze niż sugeruje karta specyfikacji po poruszaniu się. Uczciwe słabości: szok Sachs poprawił się w porównaniu z poprzednią generacją, ale nadal potrzebował oddychania na wszystko powyżej 80 kg, a hiszpański elektryk miał uporczywy zwyczaj wprowadzania tajemniczych gremlin około 60 godzin. Jetting był również wybredny, jeśli chodzi o zmiany wysokości w sposób, w jaki mój KTM nigdy nie był, ale kiedy było słuszne, ta rzecz absolutnie poleciała.

Nowa rama aluminiowa przekształciła ten rower z obiecującej, ale ulotnej garści w coś, do czego można by się zaangażować poprzez pełną sekcję enduro - steruje z prawdziwą intencją bez tej nerwowej, strzałowej jakości, jaką stare stalowe podwozie miało na twardym opakowaniu poza kamerą. Zaktualizowane przenoszenie daje 250 szerszy rozkład mocy użytkowej niż się spodziewałem; nadal uderza mocno w średnim zakresie, ale nie karze cię za bycie wysokim biegiem, jak wcześniej dwusuwowe GasGas. Zawieszenie KYB z przodu i z tyłu było prawdziwym skokiem - całodniowe enduros biegałem od tyłu do tyłu bez obsesyjnego gonienia za ustawieniami, co nie było czymś, co powiedziałbym o poprzedniej generacji. Jedyną rzeczą, która sprawdzi twoją cierpliwość, jest wrażliwość na strumienie węglowodanów Keihin na wysokość i temperaturę - weź ze sobą zestaw strumieniowy i spodziewaj się, że go użyjesz.

Gen 4 EC250 w końcu poczuł się, jakby Gas Gas rozwiązał problemy z elastycznością ramy, które nękały wcześniejsze rowery - poprawione aluminiowe podwozie jest zauważalnie bardziej budzące pewność siebie dzięki ciasnemu, mocnemu singletrackowi, a zaktualizowane widelce Kayaba prowadzą nierówny teren z prawdziwym spokojem. Ten dwusuwowy 249cc uderza mocno w średnim zakresie, może zbyt mocno na luźnym terenie, gdzie nagły wzrost mocy zmyje przód, jeśli nie zwracasz uwagi, ale wkręć dłonię przepustnicy i jest to naprawdę satysfakcjonujące. Przez dwa sezony klubowego enduro poświęciłem około 80 godzin i pojawiła się jedna dokuczliwa prawda: ten rower chce, abyś odbudowywał górną część co 40 godzin lub zaczyna pozostawiać cię w najgorszych momentach, a hiszpańska elektryka - szczególnie złącze zapłonu - uległa korozji i spowodowała dwukrotny brak startu w mokrych warunkach. Pokonaj jednak harmonogram konserwacji i niechlujące elektryczne gremliny, a EC250 jest jednym z najbardziej naturalnych motocykli enduro swojej epoki.