Gas Gas Ec 250

Ik heb ongeveer 60 uur gereden op een EC 250 uit '96 over rotsachtige endurobanen in de Pyreneeën en het ding voelde levendig aan, zoals Japanse motoren dat gewoon niet deden — die motor van 249 cc trekt met echte wreedheid vanaf het middenbereik naar boven, en met 98 kg op nat wegdek raast hij door nauwe bosgebieden alsof hij er wil zijn. De vroege front-end in Hossack-stijl is echt vreemd om te leren; hij stuurt met een precisie die aanvankelijk vreemd aanvoelt, maar uiteindelijk logisch is op los, ruig terrein waar traditionele vorken zouden afbuigen. Dat gezegd hebbende, waren de Paioli-vorken van de latere eenheden een stap achteruit wat betreft de herbouwvriendelijkheid: ze zuigen oliekeerringen sneller uit dan je zou verwachten en onderdelen lagen niet altijd op een handige plank. Gas Gas was in deze tijd een klein, gepassioneerd bedrijf, en je voelt elke keer dat je ermee rijdt beide helften van die zin: geïnspireerde technische keuzes naast montageproblemen en inkoop van onderdelen op de Spaanse markt die je geduld halverwege het seizoen op de proef zouden kunnen stellen.

De Gen 2 EC 250 had eindelijk het gevoel dat Gas Gas zijn huiswerk had geregeld: de herziene Marzocchi-vorken volgden vol vertrouwen roots en rotsen, en de verfijnde powervalve maakte die midrange-hit progressiever zonder de schreeuw van de bovenkant te castreren. Ik heb de mijne twee enduroseizoenen meegemaakt in de uitlopers van de Pyreneeën, en het was echt snel in het krappe spul; 98 kg voelt lichter aan dan het specificatieblad doet vermoeden als je eenmaal in beweging bent. Eerlijke zwakke punten: de Sachs-schok verbeterde ten opzichte van de vorige generatie, maar had nog steeds een resping nodig voor iets meer dan 80 kg, en de Spaanse elektra had de hardnekkige gewoonte om rond de 60 uur mysterieuze gremlins te introduceren. Jetting was ook kieskeurig over hoogteverschillen zoals mijn KTM dat nooit was, maar als het goed was, vloog dit ding absoluut.

Het nieuwe aluminium frame transformeerde deze fiets van een veelbelovend maar vluchtig handjevol in iets waar je je echt aan zou kunnen binden met een volledig enduro-gedeelte: hij stuurt met echte intentie zonder die nerveuze, dartachtige kwaliteit die het oude stalen chassis had op een off-camber hardpack. De bijgewerkte portering geeft de 250 een breder scala aan bruikbaar vermogen dan ik had verwacht; hij komt nog steeds hard aan in het middensegment, maar straft je niet omdat je een versnelling hoger zit zoals eerdere tweetaktmotoren van GasGas dat konden. De KYB-vering voor en achter was een echte sprong voorwaarts. Ik heb een hele dag Enduro's achter elkaar gereden zonder obsessief naar de instellingen te hoeven zoeken, wat ik niet zou hebben gezegd over de vorige generatie. Het enige dat je geduld op de proef zal stellen, is de gevoeligheid van de Keihin carb jetting voor hoogte en temperatuur. Neem een jetkit mee en verwacht deze te gebruiken.

De Gen 4 EC250 had eindelijk het gevoel dat Gas Gas de flexproblemen met het frame had opgelost waar eerdere fietsen mee te maken hadden: het herziene aluminium chassis geeft merkbaar meer vertrouwen dankzij een strak, stevig singletrack, en de vernieuwde Kayaba-vorken volgen ruige grond met echte kalmte. Die tweetaktmotor van 249 cc raakt hard in het middenbereik, misschien te hard op los terrein waar de plotselinge stroomstoot de voorkant wegspoelt als je niet oplet, maar je gashendelhand indrukt en het is echt de moeite waard. Ik heb ongeveer 80 uur aan de mijne besteed tijdens twee seizoenen club-enduro en één zeurende waarheid kwam naar voren: deze motor wil dat je de bovenkant elke 40 uur opnieuw opbouwt, anders loop je op de slechtste momenten vast, en de Spaanse elektriciteit — met name de ontstekingsconnector — is gecorrodeerd en veroorzaakte twee keer een no-start in natte omstandigheden. Maar vergeet het onderhoudsschema en de knelende elektrische problemen en de EC250 is een van de meest natuurlijk aanvoelende endurofietsen van zijn tijd.