Bajaj Discover 125

Discover 125 naprawdę mnie zaskoczył, kiedy po raz pierwszy wyjechałem z Pune pod koniec 2004 r. - ten silnik OHC z podwójną iskrą ciągnie czysto z prędkości 30 km/h i nie poluje ani nie potka się tak, jak gaźnik Splendor w ruchu zatrzymującym się. Jadąc z prędkością 80 km/h na starym NH4, wibracje są łatwe do opanowania, ale poczujesz wyraźny szum na podnóżkach powyżej 85 - ciągłe przejazdy autostrady powyżej tego progu stają się męczące, a 101 km/h to liczba, którą zobaczysz raz na długim zjazdzie. Półcyfrowy klaster i rurowe podwozie wydawały się naprawdę nowoczesne w porównaniu z konkurencją ze stali tłoczonej, a wysokość siedzenia faktycznie sprawdziła się dla niższych jeźdźców bez poczucia ciasnego. Hamulce bębnowe z przodu i z tyłu to jedyny obszar, w którym ambicja roweru przewyższa jego sprzęt - chwyć mocno przód powyżej 70, a będziesz miał spokojną rozmowę z Bogiem.

Prowadziłem Gen 2 Discover 125 przez prawie trzy lata na mieszance szlifowania miasta i weekendowych tras autostrad stanowych - naprawdę trudno jest obwinić ten rower za to, czym jest. Melodia DTSi wydaje się zauważalnie płynniejsza poniżej 4000 obr/min w porównaniu z pierwszą generacją, a moment obrotowy 11 Nm pojawia się wystarczająco wcześnie, aby pełzanie światła stopu było bezbolesne; rzadko polujesz na koła zębate w dużym natężeniu ruchu. Średnia oszczędność paliwa wynosiła około 55 km/l w rzeczywistych warunkach, co jest godne szacunku, ale nie lubił sugerować w reklamach Bajaj ponad 70 lat. Tam, gdzie zaczyna wykazywać limity, to powyżej 80 km/h — silnik staje się zajęty i głośny, poprawione zawieszenie odpowiednio radzi sobie ze złamanym asfaltem, ale gwałtownie przenosi połączenia dylatacyjne na autostradzie, a wysokość siedzenia 800 mm przyciąga niższych jeźdźców bardziej niż można by się spodziewać u dojeżdżających do pracy.