Bajaj Discover 125

De Discover 125 verbaasde me echt toen ik eind 2004 voor het eerst in Pune reed: die OHC-motor met dubbele vonk trekt vanaf 30 km/u netjes en jaagt of struikelt niet zoals de carburateur van de Splendor dat deed in stopstartverkeer. Als je met 80 km/u rijdt op de oude NH4, zijn de trillingen beheersbaar, maar je voelt een duidelijk geroezemoes door de voetsteunen boven de 85 — aanhoudende ritten op de snelweg boven die drempel worden snel vermoeiend, en 101 km/u is een getal dat je eenmaal zult zien op een lange afdaling. Het semi-digitale cluster en het buisvormige chassis voelden echt modern aan in vergelijking met de concurrentie van geperst staal, en de zithoogte werkte zelfs voor kleinere rijders zonder zich krap aan te voelen. Trommelremmen voor en achter zijn het enige gebied waar de ambitie van de motor groter is dan de hardware — pak de voorkant hard boven de 70 en je zult een rustig gesprek met God voeren.

Ik heb bijna drie jaar lang een Gen 2 Discover 125 gereden op een mix van stadsritten en ritten op de snelweg in het weekend. Het is echt moeilijk om deze fiets te verwijten wat hij is. De DTSi-tune voelt onder de 4.000 tpm merkbaar soepeler aan in vergelijking met de eerste generatie, en dat koppel van 11 Nm komt vroeg genoeg binnen om het kruipen van stoplichten pijnloos te maken; in druk verkeer ben je zelden op zoek naar versnellingen. De brandstofefficiëntie bedroeg in reële omstandigheden gemiddeld ongeveer 55 km/l, wat respectabel is, maar niet de meer dan 70 kilometer die Bajaj graag in advertenties suggereerde. Waar de grenswaarden beginnen te liggen, ligt boven de 80 km/u — de motor wordt druk en luidruchtig, de herziene ophanging verwerkt gebroken asfalt op de juiste manier, maar zorgt ervoor dat de uitzettingsvoegen op de snelweg scherp worden overgebracht, en die zithoogte van 800 mm valt kleinere rijders meer op dan je zou verwachten voor een forens.