Aprilia Sr 50

Kiedy Aprilia wypuściła oryginalny SR 50 w '92, naprawdę zaszokowała rynek - nic innego na płytach o pojemności 50 cm3 nie wyglądało tak agresywnie ani nie czuło się to przesadzone przez róg. Silnik AM6 wyciąga się czysto z biegu jałowego i obraca się z satysfakcjonującą pilnością dwusuwową, której większość motorowerów po prostu nie ma, chociaż frustrująco szybko uderzysz w ścianę o prędkości 45 km/h, a resztę dojazdów spędzisz wyprzedzając rowerzystów na wzgórzach. Ten przedni hamulec tarczowy był prawdziwym odkryciem przy tym przemieszczeniu - faktycznie zatrzymuje sprawę z pewną pewnością, a nie zwykły dramat hamulców bębnowych. Niezawodność jest tutaj gwiazdą: Minarelli jest przestrajalny i przyjazny dla części, ale wariatory się zużywają, trzciny trzepoczą, a jeśli poprzedni właściciel uderzył go bez odpowiedniego mieszania oleju, kupujesz cudzą odbudowę.

Gen 2 SR50 był prawdziwym krokiem naprzód - odnowiona szopa nadwozia, która miała nieco niezręczny wygląd pierwszej generacji, a podwozie faktycznie wydawało się osadzone przez zakręty w sposób, który zaskakiwał mnie za każdym razem, gdy testowałem ją z tańszymi japońskimi pięćdziesiątkami. Minarelli AM6 to znana ilość: niezawodny, jeśli go konserwujesz, spragniony wysokiej jakości oleju dwusuwowego i absolutnie błagający o dostrojenie w momencie wygaśnięcia gwarancji. Ulepszenia zawieszenia w stosunku do pierwszej generacji były prawdziwe, a nie marketingowe - przedni widelec faktycznie pochłonił miejskie dziury bez grzechotania wypełnień. Waga krawężnika 95 kg jest prawdziwą irytacją pod górę ciężkiego jeźdźca, a przy prędkości 45 km/h zostaniesz wyprzedzony przez rowerzystów na lekkim nachyleniu.

Nadwozie Gen 3 naprawdę odwróciło głowę - te agresywne kąty sprawiły, że SR50 wyglądał szybciej niż kiedykolwiek, co liczyło się na około szesnaście lat. W rzeczywistości 45 km/h na płaskiej drodze z wiatrem tylnym było dobrym dniem, a wszystko przypominające wzgórze oznaczało schowanie się za ekran i modlitwę. Opcja silnika Minarelli była mądrzejszym wyborem nad jednostką Piaggio — płynniejsze dostarczanie mocy i łatwiejsze znalezienie części tuningowych, gdy nieuchronnie zacząłeś gonić za kilkoma dodatkowymi km/h. Zużycie wariatora, zmiana pasków i dwusuwowe współczynniki mieszania stały się weekendowym rytuałem, a nie okazjonalną niedogodnością.

Zmiana stylu generacji 4 naprawdę odwróciła głowę - te bardziej okrągłe, bardziej nowoczesne linie starzeją się lepiej niż ostrzejsza poprzednia generacja i na skuterze o pojemności 50 cm3, która faktycznie ma znaczenie dla ulicznego credu. Z mojego doświadczenia wynika, że warianty z silnikiem Minareli wydawały się nieco ostrzejsze niż jednostki Piaggio, chociaż oba warianty podzielają tę znaną dwusuwową kruchość: pomiń jeden współczynnik mieszania oleju i odbudowujesz najwyższy poziom o 8000 km. Przy 95 kg jest cięższy od rywali, takich jak Aerox, i czujesz, że ta powolność wtapia się w ruch na maszynie o ograniczonej prędkości 45 km/h. Mimo to zaktualizowana geometria ramy zapewnia mu obsadzoną, prawie gokartową pewność w ciasnych zakątkach miejskich, do których tańsze chińskie lata 50-te po prostu nie mogą się równać.