Yamaha Wr 450 F

Ik heb twee volledige seizoenen met een WR450F uit 2004 over alles gereden, van enkelsporige Rocky Mountain tot de brandweer van Baja, en niets heeft me voorbereid op hoe barbaars en toch beheersbaar die motor met vijf kleppen aanvoelde. Hij trekt schoon vanaf een laag toerental en ontploft dan absoluut tot boven de 6.000 alsof iemand een schakelaar omdraait. Het aluminium frame is echt stijf zonder te zwaar te zijn, en de Kayaba-vering met lange veerweg heeft stenen opgeslokt die me van mijn oude WR400 zouden hebben afgestoten. Dat gezegd hebbende, stockjetting is een misdaad tegen motorfietsen — je zult je eerste weekend doorbrengen met een pilootjet, een naaldklem en veel grof taalgebruik voordat het stopt met fladderen bij stationair draaien. De zithoogte van 985 mm is ook niet onderhandelbaar; kleinere rijders zullen bij elke technische stop op hun tenen deppen, en na een lange dag wordt dat snel oud.

Ik heb twee seizoenen lang met een WR450F uit 2009 gereden tijdens hard enduro- en trailwerk, en de herziene chassisgeometrie ten opzichte van de eerste generatie is meteen merkbaar: hij draait sneller en voelt beter aan op rotsachtige stukken buiten de camber zonder de nerveuze trilling die de eerdere motor teisterde. De DOHC-motor is echt barbaars boven 6.000 tpm; die 51 pk in een pakket van 118 kg betekent dat de armpomp een reëel beroepsrisico vormt op een krappe enkelbaan als je de power mapping niet hebt ingesteld. De versies met carburateur verkopen naar mijn ervaring nog steeds beter dan de optie met brandstofinjectie, omdat de FI-mapping uit de krat te mager was en een Power Commander of dealer reflash vereiste voordat de machine zich naar behoren gedroeg bij hoogteverschillen — een vervelende extra kost voor een toch al dure machine. Die zithoogte van 985 mm is geen grap; kortere rijders zullen de eerste maand gewoon leren om te stoppen zonder om te vallen op kruispunten van paden.