Yamaha Virago 250

Brisbane trafiğinde işe gidip gelirken '91 Virago 250'de yaklaşık 8.000 kilometre yol kat ettim ve tek başına şaft tahriki sadakatimi kazandı - telaşlanacak zincir yok, pantolonumda yağ yok, sadece sür ve unut. V-twin, yaklaşık 3.000 rpm'den tatmin edici bir ufak tetikle düzgün bir şekilde hareket ediyor, ancak 100 km/s saatini aşan bir otoyol koşusunda ellerinizi uyuşturacak kadar sert bir vızıltı yapıyor ve 130 km/s azami hız, “kuyruk rüzgarıyla yokuş aşağı” rakamı niteliğindedir. 690 mm'lik koltuk yüksekliği, kısa boylu sürücülerin ayaklarını düzleştirebileceği anlamına gelir ve 148 kilogramda, onu bir otoparka bırakmanın -yeni başlayanlar yapacağı gibi- bir felaket olmayacak kadar hafiftir. Güç hayal kırıklığına uğratır: İki yönlü sürüş veya dik dereceler 21 beygir gücünün gerçekte ne kadar ince olduğunu ortaya çıkarır ve karbüratörlü yakıt, soğuk sabahlarda düzgün ısınana kadar huysuz olabilir.

2001 Virago 250'de yaklaşık 8.000 km yol kat ettim ve bu beni mekanik olarak asla hayal kırıklığına uğratmadı - bu hava soğutmalı V-twin bir dikiş makinesi gibi titriyor, bu ruh halinize bağlı olarak ya büyüleyici ya da sıkıcı. 690 mm'lik koltuk yüksekliği kısa sürücüler için gerçekten erişilebilir, ağırlık otoparklarda yönetilebilir hissettirir ve dar V-ikiz profili, şerit filtrelemenin şehir trafiğinde şaşırtıcı derecede zahmetsiz olduğu anlamına gelir. Bununla birlikte, 21 beygir gücünün fikirleri hızla tükeniyor - otoyolda 110 km/s'nin üzerindeki herhangi bir şey motordan özür dilemesini istiyormuş gibi hissettiriyor ve orijinal tasarımdan miras kalan karbüratör, uygun şekilde ısınana kadar soğuk çalıştırmalarda tökezliyor. Dürüst, telaşsız bir başlangıç makinesidir, ancak deneyimli sürücüler tavanı bir hafta sonu içinde hissedecekler.