Yamaha Virago 250

Przejechałem około 8000 kilometrów na Virago 250 z '91 dojeżdżającym przez ruch w Brisbane, a sam napęd szybu zasłużył na moją lojalność — bez łańcucha, z którym mogę się bawić, bez smaru na spodniach, po prostu jeździć i zapomnieć. V-twin ciągnie czysto z około 3000 obr./min z satysfakcjonującą niewielką prędkością, chociaż po 100 km/h brzęczy wystarczająco mocno, aby odrętwiać ręce podczas jazdy po autostradzie, a prędkość maksymalna 130 km/h jest w dużej mierze liczbą „zjazdu z wiatrem ogonowym”. Wysokość siedziska 690 mm oznacza, że niski jeźdźcy mogą go faktycznie płasko, a przy 148 kilogramach jest wystarczająco lekki, że upuszczenie go na parkingu - co zrobią początkujący - nie jest katastrofą. To, co frustruje, to moc: jazda dwukrotnie lub strome gatunki pokazują, jak cienkie jest naprawdę 21 koni mechanicznych, a gaźnikowe paliwo może być zrzędliwe w chłodne poranki, dopóki nie rozgrzeje się prawidłowo.

Pojechałem około 8000 km na Virago 250 z 2001 roku i nigdy mnie to nie zawiodło mechanicznie - ten chłodzony powietrzem V-twin po prostu odbija się jak maszyna do szycia, która jest czarująca lub nudna w zależności od nastroju. Wysokość siedziska 690 mm jest naprawdę dostępna dla krótszych jeźdźców, ciężar jest łatwy do opanowania na parkingach, a wąski profil V-twin sprawia, że filtrowanie pasa ruchu jest zaskakująco łatwe w ruchu miejskim. To powiedziawszy, 21 koni mechanicznych szybko kończy się pomysłami — wszystko powyżej 110 km/h na autostradzie wydaje się, jakbyś prosił silnik o przeprosiny, a gaźnik odziedziczony po oryginalnej konstrukcji natrafia na zimne rozruch, dopóki nie zostanie odpowiednio rozgrzany. To uczciwa, niewybredna maszyna dla początkujących, ale doświadczeni jeźdźcy poczują pułap w ciągu weekendu.