Yamaha Virago 250

Ik heb ongeveer 8.000 kilometer gereden op een Virago 250 uit '91 toen ik door het verkeer in Brisbane reed, en alleen al de asaandrijving verdiende mijn loyaliteit — geen ketting om me druk over te maken, geen vet op mijn broek, gewoon rijden en vergeten. De V-twin rijdt netjes vanaf ongeveer 3.000 tpm met een bevredigend geluid, hoewel hij na 100 km/u hard genoeg zoemt om je handen te verdoven tijdens een rit op de snelweg, en die topsnelheid van 130 km/u is echt een 'afdaling met rugwind'. De zithoogte van 690 mm betekent dat korte rijders hem zelfs met een platte voet kunnen zetten, en met een gewicht van 148 kilogram is hij licht genoeg om hem op een parkeerplaats te laten vallen — wat beginners wel zullen doen — geen catastrofe is. Het frustreert het vermogen: twee keer rijden of steile hellingen laten zien hoe weinig 21 pk eigenlijk is, en het tanken met carburateur kan op koude ochtenden chagrijnig zijn totdat het goed is opgewarmd.

Ik heb ongeveer 8.000 km gereden op een Virago 250 uit 2001 en hij heeft me mechanisch nooit in de steek gelaten — die luchtgekoelde V-twin tikt gewoon weg als een naaimachine, wat zowel charmant als saai is, afhankelijk van je stemming. De zithoogte van 690 mm is echt toegankelijk voor kleinere rijders, het gewicht voelt beheersbaar aan op parkeerterreinen en het smalle V-twin-profiel zorgt ervoor dat rijstrookfiltering verrassend moeiteloos verloopt in stadsverkeer. Dat gezegd hebbende, raakt 21 pk snel op ideeën — alles boven de 110 km/u op de snelweg voelt alsof je de motor vraagt zich te verontschuldigen, en de carburatie die is overgenomen van het oorspronkelijke ontwerp stuit op koude starts totdat hij goed is opgewarmd. Het is een eerlijke, eenvoudige beginnersmachine, maar ervaren rijders zullen binnen een weekend het plafond voelen.