Suzuki Inazuma Gw250

De parallelle twin van de Inazuma rijdt soepel vanaf ongeveer 3.500 tpm en voelt echt verfijnd aan voor een 250. Je vergeet het bescheiden vermogen tot een oprit op de snelweg je eraan herinnert dat 19 paarden snel uitrennen boven 110 km/u. In de stad is het echt aangenaam: de brandstofinjectie begint fris op koude ochtenden, de zesversnellingsbak klikt met bevredigende precisie en dankzij de zithoogte van 785 mm kunnen de meeste berijders plat lopen zonder drama. Het natte gewicht van 191 kg is het smerige geheim: dit ding voelt zwaarder aan dan zijn concurrenten in langzame U-bochten en manoeuvres op parkeerplaatsen, en de voorwielophanging wordt drassig over kapot wegdek. De bouwkwaliteit voelde solide aan voor de prijsklasse, maar de vormgeving met veel chroom veroudert snel en de ondersteuning voor de aftermarket was in die beginjaren schaars.

De Gen 2 Inazuma is precies wat hij eruitziet: een verstandige, ietwat saaie leerfiets die zonder klachten zijn werk doet. De parallelle twin rijdt soepel bij lage toerentallen, en de herziene afstelling van de ophanging — hoewel subtiel — doet een beetje afbreuk aan het houten gevoel dat de eerste generatie had ten opzichte van gebroken asfalt. Boven 110 km/u raakt hij snel buiten adem, en dat natte gewicht van 204 kg komt elke keer weer naar voren als je hem door een krappe parkeerplaats schudt. Wat Suzuki goed heeft gedaan, is de toegankelijkheid: dankzij het zadel van 785 mm, de vergevingsgezinde koppeling en het voorspelbare rijgedrag kan een nieuwe rijder echt vertrouwen in dit ding opbouwen in plaats van ertegen te vechten.

De Gen 3 Inazuma is precies wat hij vroeger was, hij ademt gewoon een beetje schoner dankzij Euro 4-conformiteit. De herziene ECU-mapping heeft een licht vlakke plek rond 4.500 tpm gladgestreken die eerdere modellen teisterde, wat me meteen opviel tijdens mijn eerste canyonrun. In het stadsverkeer is het echt aangenaam: de parallel-twin rijdt soepel vanaf lage toerentallen, de zithoogte van 785 mm is geschikt voor kleinere rijders zonder compromissen, en dankzij het brandstofverbruik van ongeveer 3,2 l/100 km vergeet je hoe een tankstation eruitziet. Maar als je hem op de snelweg naar het plafond van 130 km/u duwt, voelt het chassis zijn leeftijd aan: de voorkant wordt vaag boven de 110, en dat gewicht op nat wegdek van 181 kg komt tot uiting wanneer je door een krappe U-bocht spiert. De nieuwe graphics zijn een non-event, maar de basisprincipes — betrouwbaar, toegankelijk, redelijk geprijsd — blijven onaangeroerd.