Suzuki Hayabusa

2002'de bir Busa'ya 18.000 mil yol kat ettim ve bu bir motosikletin ne olabileceğini nasıl anladığımı gerçekten değiştirdi - sonrasında hiçbir şey aynı hissettirmedi. Bu 1299cc motor sana bir çekiç gibi çarpmıyor; sadece acımasız, neredeyse ürkütücü bir pürüzsüzlükle çekmeye devam ediyor ve 170 mil/saat hızında aşağı bakmamı ve speedo'nun neden dikkat çekici göründüğünü merak etmemi sağladı. Sürüş pozisyonu 300 km/s'lik bir makine için şaşırtıcı derecede tolere edilebilir, ancak geniş kaporta, otoyollarda bir yelken gibi yan rüzgarları yakalar ve şanzıman, bu şeyin üstün hissetmek için değil, hızlı hareket etmek için tasarlandığını hatırlatan çentikli, tarımsal bir kaliteye sahip. Erken karbüratörlü modeller (bazı pazarlarda 2002 öncesi yakıt enjeksiyonu) soğuk havalarda mizaçlı olabilir ve ön fren hissi modern standartlara göre ahşaptır - ancak bir Alman otobanına sabitlediğinizde ve dünya teleskopunu kaybolma noktasına getirdiğinizde bunların hiçbiri önemli değil.

2009 Busa'ya 14.000 mil ayırdım ve 1340cc motor gerçek hikaye - 4.000 ila 7.000 rpm arasındaki orta menzilli tork o kadar kalın ve amansız ki 600'leri oyuncak gibi hissettiriyor, ancak asla çılgınca hissettirmiyor. Gözden geçirilmiş yakıt enjeksiyonu, eski Gen 1'in kötü şöhretli düşük hızlı avını ve tökezlemesini temizledi, ancak soğuk başlangıçların düzelmesi için hala bir dakikaya ihtiyacı var. 266kg ağırlığıyla inkar edilemez bir şekilde büyük bir bisiklet ve her kilonun dar dağ geçişlerinden geçtiğini hissedeceksiniz, ancak yol açıldığında, ağırlık rakamlarına meydan okuyacak şekilde etrafınızda küçülür. Frenler önceki nesle kıyasla gerçek bir gelişmedir, ancak yine de bu kadar hızlı bir bisikletten bekleyeceğiniz ilk ısırıktan yoksundur - virajlarda patika frenlemesi sabır gerektirir.