Suzuki Hayabusa

Przejechałem 18 000 mil na Busa z 2002 roku i naprawdę zmieniło to sposób, w jaki rozumiałem, czym może być motocykl - później nic nie czuło się tak samo. Ten silnik o pojemności 1299 cm3 nie uderza cię jak młot; po prostu ciągle ciągnie z nieustępliwą, niemal niesamowitą gładkością, która sprawiła, że patrzyłem w dół z prędkością 170 mil na godzinę, zastanawiając się, dlaczego prędkość wydawała się niewyróżniająca. Pozycja jazdy jest zaskakująco tolerowana dla maszyny o prędkości 300 km/h, chociaż szeroka owiewka łapie boczny wiatr jak żagiel na autostradach, a skrzynia biegów ma wyjątkową, rolniczą jakość, która przypomina, że ta rzecz została zaprojektowana tak, aby jeździć szybko, a nie czuć się premium. Wczesne modele z gaźnikiem (na niektórych rynkach przed wtryskiem paliwa przed 2002 r.) mogą być temperamentne w chłodne dni, a przedni hamulec jest drewniany zgodnie z nowoczesnymi standardami - ale nic z tego nie ma znaczenia, gdy przypinasz go do niemieckiej autostrady i obserwujesz światowy teleskop w punkcie znikającym.

Pojechałem 14 000 mil na Busę z 2009 roku, a silnik o pojemności 1340 cm3 to prawdziwa historia - ten średni moment obrotowy między 4000 a 7000 obr/min jest tak gruby i nieustanny, że sprawia, że 600 czują się jak zabawki, ale nigdy nie czuje się szalony. Zmieniony wtrysk paliwa oczyścił słynne polowanie i potknięcie się starej generacji 1, chociaż zimne starty wciąż potrzebują minuty na ustąpienie. Przy 266kg jest to niezaprzeczalnie duży rower i poczujesz, że każdy kilogram przechodzi przez ciasne górskie przełączniki, ale gdy droga się otworzy, kurczy się wokół ciebie w sposób, który przeciwstawia się liczbom wagi. Hamulce są prawdziwym ulepszeniem w stosunku do poprzedniej generacji, ale nadal brakuje im początkowego zgryzu, jakiego można oczekiwać od tak szybkiego roweru - hamowanie na zakrętach wymaga cierpliwości.