Suzuki Hayabusa

Ik heb 18.000 mijl gereden op een Busa uit 2002 en het veranderde echt hoe ik begreep wat een motorfiets kon zijn — niets voelde daarna hetzelfde. Die 1299cc-motor raakt je niet als een hamer; hij blijft gewoon met een meedogenloze, bijna griezelige soepelheid trekken, waardoor ik met 170 km/u naar beneden keek en me afvroeg waarom de snelheid onopvallend leek. De rijpositie is verrassend goed te verdragen voor een machine van 300 km/u, hoewel de brede kuip zijwind opvangt zoals een zeil op snelwegen en de versnellingsbak van een agrarische kwaliteit is die je eraan herinnert dat dit ding is ontworpen om snel te rijden en niet premium aan te voelen. Vroege modellen met carburateur (op sommige markten brandstofinjectie van vóór 2002) kunnen nogal temperamentvol zijn bij koud weer, en de voorrem voelt naar moderne maatstaven van hout aan — maar dat maakt allemaal niet uit wanneer je hem op een Duitse snelweg vastzet en toekijkt hoe de wereld naar een verdwijnpunt kijkt.

Ik heb 14.000 mijl gereden op een Busa uit 2009 en de 1340 cc-motor is het echte verhaal — dat koppel in het middenbereik tussen 4.000 en 7.000 tpm is zo dik en meedogenloos dat 600's aanvoelen als speelgoed, maar het voelt nooit hectisch aan. De herziene brandstofinspuiting heeft de beruchte jacht en struikelen op lage snelheid van de oude Gen 1 opgeruimd, hoewel een koude start nog een minuut nodig heeft om tot rust te komen. Met een gewicht van 266 kg is het ontegenzeggelijk een grote fiets, en je voelt elke kilo door krappe bochten in de bergen rijden, maar als de weg eenmaal open is, krimpt hij om je heen op een manier die de gewichtscijfers tart. De remmen zijn een echte verbetering ten opzichte van de vorige generatie, maar missen nog steeds de aanvankelijke grip die je zou verwachten van een fiets die zo snel is — voor trailremmen in bochten is geduld vereist.