Suzuki Hayabusa 1300

Przejechałem 18 000 mil na „Busa” z 2002 roku i nic - wcześniej lub później - nie dostarczyło tego szczególnego koktajlu przemocy i opanowania z trzycyfrową prędkością. 1299 ciągnie jak pociąg towarowy z prędkością 3000 obr./min i ciągle ciągnie; szósty bieg z prędkością 80 mil na godzinę wciąż ma wystarczająco dużo chrząku, aby cię przestraszyć. Obsługa jest zaskakująco neutralna w przypadku czegoś tak dużego, chociaż wolnoobrotowy układ kierowniczy jest niejasny, a manewry parkingowe przypominają dokowanie jachtu. Owiewka wkłada cię tak dobrze, że 180 mil na godzinę czuje się niesamowicie spokojnie, co jest szczerze najbardziej niebezpieczną rzeczą w niej.

Pojechałem 18 000 km na Busę z 2012 roku i odszedłem ze skomplikowanym szacunkiem - ta rzecz ciągnie z 3000 obr./min jak lokomotywa z silnikiem wysokoprężnym i nie zatrzymuje się, dopóki nie uderzysz w ogranicznik przy 299, w którym to momencie twój wizjer jest oderwany od twarzy. Aktualizacja wtrysku paliwa w generacji 1 była znacząca; reakcja przepustnicy w ruchu drogowym jest obecnie cywilizowana, chociaż tankowanie wciąż nieznacznie się potyka w tym irytującym zasięgu miejskim od 4 000—5 500 obr./min. Mając 266 kg, jest naprawdę ciężki na parkingach i powolnych zakrętach, ale gdy się porusza, nosi tę wagę z zaskakującym spokojem - w środku rogu jest bardziej zasadzony niż ZX-14 z tej samej epoki. To, czego ta generacja nigdy nie otrzymała, to kontrola trakcji lub ABS na zakrętach, który na motocyklu o mocy 197 KM w mokrej Surrey wydaje się prawdziwym przeoczeniem, a nie funkcją.