Suzuki Hayabusa 1300

Ik heb 18.000 mijl gereden op een Busa uit 2002 en niets — daarvoor of daarna — heeft die specifieke cocktail van geweld en kalmte met driecijferige snelheden opgeleverd. De 1299 trekt als een goederentrein vanaf 3.000 tpm en blijft maar trekken; de zesde versnelling met 80 km/u heeft nog steeds genoeg gegrom om je bang te maken. De bediening is verrassend neutraal voor zoiets groots, hoewel de besturing bij lage snelheid vaag is en het manoeuvreren op de parkeerplaats aanvoelt als het aanmeren van een jacht. De kuip houdt je zo goed in dat 180 km/u griezelig kalm aanvoelt, wat eerlijk gezegd het gevaarlijkste is.

Ik heb 18.000 km gereden op een Busa uit 2012 en kreeg daar een ingewikkeld respect voor — dit ding trekt met 3.000 tpm zoals een diesellocomotief en stopt pas als je de begrenzer raakt bij 299, waarna je vizier van je gezicht wordt afgepeld. De update van de brandstofinjectie ten opzichte van Gen 1 was zinvol; de gasrespons in het verkeer is nu eigenlijk beschaafd, hoewel het tanken nog steeds een beetje hapert in dat irritante kruipbereik van 4.000-5.500 tpm in de stad. Met een gewicht van 266 kg is hij echt zwaar op parkeerterreinen en langzame U-bochten, maar als hij eenmaal in beweging is, draagt hij dat gewicht verrassend kalm: in het midden van de bocht is hij meer beplant dan een ZX-14 uit dezelfde tijd. Wat deze generatie nooit heeft gekregen, was tractiecontrole of ABS in bochten, wat op een motor van 197 pk in nat Surrey aanvoelt als een echte vergissing, niet als een feature.