Suzuki Gs500

Ik heb 22.000 km gereden op een GS500 uit 1994 en de motor heeft nooit om iets anders gevraagd dan olie verversen en een klepcontrole bij 15 k - die luchtgekoelde twin is echt kogelvrij zoals moderne fietsen dat gewoon niet zijn. De vermogensafgifte verloopt voorspelbaar soepel tot aan het plafond van 9.000 toeren per minuut, wat bescheiden klinkt totdat je met 80 km/u het verkeer van rijstroken splitst en je realiseert dat je precies de juiste hoeveelheid grunt hebt en geen angstaanjagend overschot. De dubbele schokdemper aan de achterkant is gedateerd en wordt schokkerig op een kapot wegdek, en de standaardstoel verandert na 90 minuten in beton — beide zijn goedkoop te repareren, en ook niet te vergeven vanuit de fabriek. Wat ik het meest respecteerde, was dat het nooit tegen je loog: de feedback via de tralies en haringen was eerlijk genoeg dat een nieuwere renner daadwerkelijk iets kon leren, in plaats van gered of verraden te worden.

Ik heb 22.000 km gereden op een GS500F uit 2004 en ik ben nooit gestrand — dat telt veel. De parallelle twin rijdt soepel vanaf ongeveer 4.000 tpm en voelt echt goed aan bij de rode lijn van 9k, hoewel 46 paarden betekenen dat inhaalacties op de snelweg planning vereisen in plaats van spontaniteit. De halve kuip van het F-model biedt zinvolle windbescherming zonder dat de fiets opgeblazen aanvoelt, en de zithoogte van 790 mm is toegankelijk voor kleinere rijders zonder dat het chassis krap aanvoelt voor een gemiddelde bouw. De leeftijd van de voorvork komt tot uiting in de voorvorken — ze zijn vaag en ondergedempt bij hobbels in het midden van de bocht — en die luchtgekoelde motor loopt merkbaar warm op je rechterbeen in het verkeer in de zomer.