Piaggio Zip 50

Zip SP, 1992'de İtalyan sokaklarındaki dağınık adımlardan gerçekten farklı hissederek yola çıktı - basamaklı eyer ona uygun bir motosiklet duruşu sağladı ve şehir çevresinde sıkılmayı seven hızlı, serbest devirli iki zamanlı motor sayesinde 2,2 beyg'lik ağırlık sınıfının üzerine çıktı. Sıcak bir motorla, arkanızdaki rüzgarla yokuş aşağı 40 km/s hızla ilerlerdiniz, ancak ters rüzgarlar veya herhangi bir anlamlı eğim sınırları vahşice açığa çıkardı; iki kat teorik bir seçenekti, başka bir şey değildi. Tek vitesli Piaggio otomatik şanzıman, şehirdeki duraklar ve çalıştırmalar için gerçekten güvenilirdi, ancak ön ve arka kampanalı frenlerin herhangi bir güven uyandırması için erken ve sağlam girdilere ihtiyaç duyuyordu. 75 kg ağırlığıyla kaldırımı kaldırabilecek kadar hafifti ve yapı kalitesi sınıfına uygun geldi - iki İtalyan kışını tek seferde geçirdim ve sadece bir kez bir karbonhidrat jeti ile savaştım.

Zip 50 tam olarak vaat ettiği şeyi yapıyor - ne daha fazlası ne de daha azı. Şehir sokaklarında, 76 kg'lık bir tüy ağırlığı için şaşırtıcı bir şekilde yerleştirilmiş gibi geliyor ve 10 inçlik jantlar, tramvay raylarıyla 45 km/s hızında beklediğinizden daha iyi başa çıkıyor. Katalitik konvertör, zaten ince bir güç dilimine mal olan asil bir fikirdir, bu nedenle kedi donanımlı versiyondaysanız, kaldırımdan kaldırıma çizgilerin aciliyetten ziyade sabır gerektireceğini kabul edin. Güvenilirlik buradaki asıl satış noktasıdır: Piaggio'nun aktarma organları şanzıman yağını değiştirirseniz ve varyatör silindirlerini taze tutarsanız kurşun geçirmezdir ve yirmi beş yıl sonra parçaları bulmak hala utanç verici derecede kolaydır.

2002 Zip 50'yi iki yıl boyunca günlük koşucu olarak kullandım ve yeniden şekillendirme işleri gerçekten iyileştirdi - daha yuvarlak paneller köşeli orijinalden daha uyumlu hissettiriyor ve yeni ön kaporta aslında 45 km/s hızında biraz rüzgarı saptırıyor. Güncellenmiş Piaggio iki zamanlı, düşük devirlerden temiz bir şekilde çekiyor, ancak bir otopark rampasından daha dik herhangi bir eğimde bu 2.2 atın her birine asılacaksınız. Kırık asfaltta sürüş kalitesi zorlu ve arka süspansiyon bir yolcuyla öne çıkıyor - gerçekten sadece şehir içi kullanım. Heyecan verici değil, ama her sabah başlıyor, parçalar her yerde ve hayatta kalmanın neredeyse hiçbir maliyeti yok.

Dört zamanlı Zip, yerini aldığı iki zamanlı modelden temelde farklı bir yaratıktır - daha pürüzsüz ve sessiz, elbette, ancak 2,7 beygir gücü, park rampasından daha dik bir eğime çarptığınızda gerçekten anemik hissettiriyor. Düz şehir sürüşünde oldukça yeterli, hafif bir sürücüyle dürüst 40-43 km/s hızla ilerliyor ve arka tambur ve ön tambur kombinasyonuna sahip revize edilmiş fren kurulumu sizi en azından çarpıcı olmasa da öngörülebilir şekilde aşağı çekiyor. Saygı duyduğum şey yapı kalitesi - Piaggio şasi veya karoseri konusunda ucuza mal olmadı, ve iki yıl süren günlük şehir istismarından sonra benimki hala hiçbir şey gevşemedi. Dürüst dezavantajı termodinamiktir: hava soğutmalı tekli, yavaş trafikte gözle görülür derecede sıcak çalışır ve sıcak bir yaz gününde ışıklarda rölantide kalan ısının ayak korumasından piştiğini hissedebilirsiniz.