Piaggio Zip 50

Zip SP wylądował w 1992 roku, czując się naprawdę inaczej niż nijakie kroki, zaśmiecające włoskie ulice - to schodkowe siodło nadawało mu odpowiednią postawę motocykla, a po mieście osiągnął wyższą klasę wagową 2,2 KM dzięki szybkiemu, swobodnemu obrotowi dwusuwowi, który lubił być wykręcany. Na ciepłym silniku pokonałbyś 40 km/h w dół z wiatrem za tobą, ale przeciwny wiatr lub jakiekolwiek znaczące nachylenie brutalnie odsłaniały granice; podwójne wznoszenie było opcją teoretyczną i nic więcej. Jednobiegowa automatyczna skrzynia biegów Piaggio była płynna i naprawdę niezawodna podczas postojów i startów w mieście, chociaż hamulce bębnowe z przodu i z tyłu wymagały wczesnego, solidnego wkładu, aby wzbudzić jakąkolwiek pewność siebie. Przy 75 kg był wystarczająco lekki, aby poradzić sobie z krawężnikiem, a jakość wykonania wydawała się solidna jak na swojej klasie - pokonałem dwie włoskie zimy na jednej i walczyłem tylko raz z odrzutowcem węglowodanowym.

Zip 50 robi dokładnie to, co obiecuje - nic więcej, nic mniej. Wokół miejskich ulic wydaje się zaskakująco zaskakująco zaskakująco przystosowany do ciężaru pierza o wadze 76 kg, a 10-calowe koła radzą sobie lepiej z torami tramwajowymi, niż można by się spodziewać przy prędkości 45 km/h. Katalizator to szlachetny pomysł, który kosztuje zauważalny kawałek już cienkiej mocy, więc jeśli korzystasz z wersji wyposażonej w kota, zaakceptuj, że kreski od krawężnika do krawężnika będą wymagały raczej cierpliwości niż pilności. Niezawodność jest tutaj prawdziwym punktem sprzedaży: układ napędowy Piaggio jest kuloodporny, jeśli zmienisz olej przekładniowy i utrzymujesz świeże rolki wariatora, a części są nadal żenująco łatwe do znalezienia przez dwadzieścia pięć lat.

Przez dwa lata prowadziłem Zip 50 z 2002 roku jako codzienny bieg, a zmiana stylu naprawdę poprawiła sytuację - bardziej okrągłe panele wydają się bardziej spójne niż kanciaste oryginały, a nowa przednia owiewka faktycznie odchyla trochę wiatru z prędkością 45 km/h. Zaktualizowany dwusuwowy Piaggio ciągnie czysto z niskich obrotów, chociaż będziesz wisiał na każdym z tych 2,2 koni na dowolnym nachyleniu bardziej stromym niż rampa parkingowa. Jakość jazdy po zepsutym asfalcie jest surowa, a tylne zawieszenie wypada z pasażerem - naprawdę tylko do użytku miejskiego. To nie jest ekscytujące, ale zaczyna się każdego ranka, części są wszędzie, a utrzymanie przy życiu prawie nic nie kosztuje.

Czterosuwowy Zip to zupełnie inna bestia od dwusuwowego, którą zastąpił — oczywiście gładszy i cichszy, ale ten 2,7 koni mechanicznych wydaje się naprawdę anemiczny w momencie, gdy uderzysz w dowolne nachylenie bardziej strome niż rampa parkingowa. Podczas jazdy po płaskich miastach jest to doskonałe, brzęcząc z prędkością 40—43 km/h z lekkim jeźdźcem, a poprawiona konfiguracja hamowania z tylnym bębnem i kombinacją bębna przedniego bębna przynajmniej w sposób przewidywalny, jeśli nie dramatycznie. Szanuję jakość wykonania — Piaggio nie kosztował ramy ani nadwozia, a po dwóch latach codziennych przemocy miejskiej kopalnia wciąż nic nie luzowała. Uczciwym minusem jest termodynamika: ten chłodzony powietrzem singel działa wyraźnie gorąco w wolnym ruchu, a w ciepły letni dzień na biegu jałowym przy światłach można poczuć ciepło płynące przez osłonę nóg.