Piaggio Zip 50

De Zip SP landde in 1992 en voelde echt anders aan dan de saaie, rommelige Italiaanse straten: dat getrapte zadel gaf hem een goede motoruitstraling, en in de stad stak hij boven zijn gewichtsklasse van 2,2 pk uit dankzij een pittige, vrij draaiende tweetaktmotor die graag werd uitgewrongen. Met een warme motor zou je 40 km/u bergafwaarts schrapen met de wind achter je, maar tegenwind of een andere zinvolle helling legde de limieten brutaal bloot; twee omhoog was een theoretische optie en niets meer. De Piaggio-automaat met één snelheid was boterzacht en echt betrouwbaar voor tussenstops en starts in de stad, hoewel de trommelremmen voor en achter een vroege, stevige inbreng nodig hadden om enig vertrouwen te wekken. Met een gewicht van 75 kg was hij licht genoeg om een stoeprand aan te kunnen, en de bouwkwaliteit was goed voor zijn klasse. Ik heb twee Italiaanse winters in één keer afgelegd en slechts één keer met een carb jet gevochten.

De Zip 50 doet precies wat hij belooft — niets meer en niets minder. In de straten van de stad voelt hij verrassend genoeg genoeg aan voor een vedergewicht van 76 kg, en de 10-inch wielen zijn beter bestand tegen tramsporen dan je zou verwachten bij 45 km/u. De katalysator is een nobel idee dat je een merkbaar deel van het toch al dunne vermogen kost, dus als je de versie met kat gebruikt, accepteer dan dat streepjes van stoeprand tot stoeprand geduld vereisen in plaats van urgentie. Betrouwbaarheid is hier het echte verkoopargument: de aandrijflijn van Piaggio is kogelvrij als je de transmissieolie ververst en de variatorrollen vers houdt, en onderdelen zijn vijfentwintig jaar later nog steeds beschamend gemakkelijk te vinden.

Ik heb twee jaar lang een Zip 50 uit 2002 als dagelijkse runabout gereden, en de restyling heeft dat echt verbeterd: de rondere panelen voelen meer samenhangend aan dan het hoekige origineel, en de nieuwe voorkuip buigt zelfs wat wind af met een snelheid van 45 km/u. De vernieuwde Piaggio-tweetaktmotor trekt prima vanaf een laag toerental, maar op elke helling die steiler is dan de oprit van een parkeerplaats, blijf je aan elk van die 2,2 paarden hangen. De rijkwaliteit op kapot asfalt is slecht en de achtervering is slecht voor een passagier — eigenlijk alleen voor solo gebruik in de stad. Het is niet spannend, maar het begint elke ochtend, onderdelen zijn overal en het kost bijna niets om in leven te blijven.

De viertakt Zip is een fundamenteel ander beest dan de tweetaktmotor die hij heeft vervangen: hij is soepeler en stiller, zeker, maar die 2,7 pk voelt echt bloedarm aan op het moment dat je een helling raakt die steiler is dan een oprit in een parkeergarage. In een vlakke stad is hij perfect geschikt, met een redelijke snelheid van 40—43 km/u met een lichte rijder, en de herziene remafstelling met een trommelcombinatie achter en trommelvooraan zorgt ervoor dat je in ieder geval voorspelbaar, zo niet dramatisch, naar beneden komt. Wat ik respecteer is de bouwkwaliteit — Piaggio heeft niet goedkoop gehandeld op het frame of de carrosserie, en na twee jaar dagelijks misbruik in de stad rammelde de mijne nog steeds niets los. Het eerlijke nadeel is de thermodynamica: die luchtgekoelde single wordt merkbaar warm in langzaam verkeer, en op een warme zomerdag als je stationair draait bij het licht, voel je de warmte door het beenscherm naar boven stromen.