Piaggio Hexagon 250

Hexagon naprawdę przepisał, czym może być skuter w 1994 roku - 16-calowe koła, prawdziwy skok zawieszenia i pozycja jazdy, która nie ukarała twoich pleców podczas 40-minutowego dojazdu. Ten dwusuwowy o pojemności 244 cm3 mocno ciąga między 5000 a 7000 obr./min, ale poniżej tego pasma zasadniczo czerpiesz nadzieję, a w ruchu miejskim typu stop-start dostarczanie energii wydaje się niemal celowo niezręczne. Przy prędkościach autostradowych osiąga napięcie 115 km/h, które jest w stanie technicznie utrzymać, ale wyraźnie nie lubi, a 152 kg na mokrej wadze oznacza, że każdy manewrowanie na parkingu przy niskiej prędkości przypomina, że nie jest to zwinna maszyna. To, co utrzymuje go uczciwym, to jakość jazdy i poczucie okazji — nic innego na tablicach skuterów w 1995 roku nie czuło tego dorosłego.

Przez dwa lata prowadziłem czterosuwowy Gen 2 Hexagon 250 jako codzienny dojeżdżający do pracy i sprawa naprawdę mnie zaskoczyła - ta płaska deska podłogowa i jasny schowek pod siedzeniami sprawiły, że prowadzenie supermarketów było żenująco praktyczne dla skutera tego rozmiaru. Czterosuwowa wymiana nad starym dwusuwowym jest prawdziwym ulepszeniem w mieście; płynniejsza, cichsza, mniej zamieszania na światłach, chociaż rezygnujesz z tego szybkiego dwusuwowego ciosu, który będzie opłakiwał stary strażnik. Osiągnij 80 km/h i osiąga wzbudzający pewność siebie rejs, ale przesuń się w kierunku deklarowanych 120, a karoseria zacznie mówić do ciebie w sposób, który wydaje się bardziej konstrukcyjny niż kosmetyczny - to nie jest maszyna autostradowa, pomimo tego, co sugeruje specyfikacja. Słabe punkty są przewidywalne dla Piaggio z końca lat 90.: węglowodany ulegają, jeśli zostawisz go w pozycji siedzącej, środek ciężkości wydaje się dziwnie wysoki dla skutera maxi-skutera, a znalezienie dealera, który zaopatruje się w części zapłonu w 2024 roku, to jego własna przygoda.