Piaggio Hexagon 250

De Hexagon herschreef echt wat een scooter in 1994 zou kunnen zijn: 16-inch wielen, echte veerweg en een rijpositie die je rug niet belastte tijdens het woon-werkverkeer van 40 minuten. Die 244cc tweetaktmotor trekt hard tussen de 5.000 en 7.000 tpm, maar onder die band ben je in wezen hoopvol, en in stadsverkeer zonder start voelt de vermogensafgifte bijna opzettelijk onhandig aan. Op snelwegsnelheden haalt hij een hoge snelheid van 115 km/u die hij technisch gezien wel kan volhouden, maar waar hij duidelijk niet van geniet, en het gewicht op nat wegdek van 152 kg betekent dat manoeuvreren op lage snelheid in een parkeergarage je eraan herinnert dat dit geen wendbare machine is. Wat het eerlijk houdt, is de rijkwaliteit en het gevoel voor gelegenheid — niets anders op de kentekenplaten van de scooter voelde in 1995 zo volwassen aan.

Ik heb twee jaar lang een Gen 2 Hexagon 250 viertakt gereden als dagelijkse pendelaar en dat ding verbaasde me oprecht: die platte vloerplaat en spelonkachtige opbergruimte onder het zitvlak maakten de supermarktrondes beschamend praktisch voor een scooter van dit formaat. De viertaktwissel ten opzichte van de oude tweetaktmotor is een echte verbetering in de stad; soepeler, stiller, minder gedoe bij verkeerslichten, al geef je die pittige tweetaktstoot op waar de oude garde om zal rouwen. Als je 80 km/u haalt, wordt het een cruise die je zelfvertrouwen geeft, maar als je naar de geclaimde 120 rijdt, begint de carrosserie terug te praten op manieren die eerder structureel dan cosmetisch aanvoelen — dit is geen snelwegmachine, ondanks wat het specificatieblad impliceert. De zwakke plekken zijn voorspelbaar voor Piaggio uit de late jaren 90: de koolhydraten gaan omhoog als je hem laat zitten, het zwaartepunt voelt vreemd hoog aan voor een maxi-scooter, en het vinden van een dealer die ontstekingsonderdelen op voorraad heeft in 2024 is zijn eigen avontuur.