Ktm Sx-f 450

KTM heeft met deze SX-F van de eerste generatie 450 hard onderuit gegooid — 103 kg en 58 pk is een serieuze verhouding tussen vermogen en gewicht voor 2005, en je voelt het allemaal op het moment dat je halverwege gas geeft. Het chromoly-frame is trillend in vergelijking met wat Honda en Yamaha destijds aanboden, maar het beloont rijders die aanvallen in plaats van slagen. De Keihin-carb moest rechtstreeks uit de krat worden gespoten — moeras van de bodem was echt een probleem bij koude of grote hoogte, en ik heb daar twee weekenden naar gezocht voordat het goed voelde. De onderhoudsperiodes zijn strakker dan bij de Japanse concurrentie, en de ventielen zullen je bijten als je ze negeert, maar als het wordt ingeschakeld, maakt dit ding fietsers op fietsen die twee keer zoveel kosten, vernedert dit ding rijders op fietsen die twee keer zoveel kosten.

De Gen 2 SX-F 450 is de motor die ervoor zorgde dat ik de technische ambitie van KTM oprecht respecteerde: de herziene cilinderkop geeft je een bredere, bruikbaardere powerband dan de pittige, armscheurende Gen 1, en de vernieuwde framegeometrie zorgde er uiteindelijk voor dat de voorkant plantachtig aanvoelde in plaats van zenuwachtig in snelle, schokkerige bochten. Met een gewicht van 103 kg is hij licht genoeg dat je hem onder je middenbocht voelt draaien, wat bedwelmend is als je goed rijdt, maar meteen elke luiheid in je lichaamshouding blootlegt. De PDS-achterhefinrichting verdeelt de rijders nog steeds - ik vond hem persoonlijk te abrupt in vergelijking met een conventionele koppelingsopstelling - en de gasrespons van het vroege model van minder dan 4.000 tpm is van een slechte kwaliteit waardoor je in krappe, technische secties terechtkomt totdat je de jetting inschakelt of een tuner monteert. De onderhoudsvensters zijn krap, de kleppen moeten elke 15 uur worden gecontroleerd als u hard rijdt, en de prijzen van KTM-onderdelen zullen u daar elk seizoen aan herinneren.