Ktm Enduro 300 Exc

Założyłem trzy sezony na '99 300 EXC i to na nowo zdefiniowało to, co moim zdaniem może zrobić rower szlakowy — ten silnik pochodzący z Rotaxa wyciąga się z niczego, a następnie absolutnie ciągnie się, gdy przebijesz go przez średni pas, domagając się pozostania na nim lub zostaniesz oszukany. Cylinder z otwartą komorą sprawia, że strumienie jest ciągłą negocjacją z wysokością i temperaturą, a ja spędziłem więcej czasu na poprawianiu węglowodanów Keihina, niż chciałbym przyznać. Mając 103 kg, jest naprawdę lekki jak na tę epokę, ale wysokość siedziska 940 mm w połączeniu z wąską, wysoką stalową ramą oznacza, że niżsi zawodnicy walczą z nim przez cały dzień na technicznym singletracku. To nie jest wybaczające - przegap zmianę biegu w niewłaściwym momencie podczas wspinaczki i jesteś nadchnięty - ale kiedy zostaniesz wybrany, nie ma nic z tego okresu, co szybciej pokrywa ziemię przez drzewa.

Ta nowa chromowana rama przekształciła 300 EXC z wiewiórczej garści w coś, czemu można zaufać w środkowym rogu na luźnych łupkach - poprawione łączenie wchłaniało uderzenia o kwadratowe krawędziowe, a stare podwozie nie wychylało cię na boki. Zaktualizowane przenoszenie wygładziło ten notoryczny 2-suwowy krok, zapewniając użytkowany moment obrotowy przy niskich obrotach, zanim powerband absolutnie detonuje około 6500 obr/min - zabawa, ale wymaga szacunku. Nadal jest to właściwy rower wyścigowy noszący tablice enduro: zawieszenie WP wymaga regularnej wymiany oleju lub szybko staje się niejasne, sześciodniowy czołg jest zbyt mały na poważną jazdę przygodową, a wysokość siedzenia 965 mm sprawi, że na każdym zatrzymaniu paliwa jeździ krótsze palce. Czterdzieści godzin między przebudowami z najwyższej półki brzmi jak praca, dopóki nie przypomnisz sobie, że ta rzecz waży 103 kg i ciągnie się jak opętany muł.

Po dwóch sezonach na tym terenie na skalistych hiszpańskich torach i błotnistych walijskich dniach szlaków, Gen 3 300 EXC naprawdę zresetował moje oczekiwania dotyczące roweru szlakowego. Przeprojektowana rama KTM zabiła niejasne, drgane sterowanie, na które cierpiała wcześniejsza generacja - teraz z prawdziwą pewnością przesuwa się przez koleiny, a poprawione widelce WP wchłaniają kawałki bez ostrego skoku w połowie uderzenia, który pamiętam przeklinać na starym rowerze. Silnik jest dziki, ale łatwy do opanowania: uderz w powerband podczas technicznej wspinaczki, a wyrwie ci ramiona, ale zapierz przepustnicę i będzie zaskakująco dobrze zaczepiał się podczas dwusuwowego ruchu. Opcja rozruchu elektrycznego brzmi jak sztuczka, dopóki nie zatrzaszysz jej na prawie pionowym wzgórzu bocznym, a kickstart jest skierowany na ziemię.