Ktm Enduro 300 Exc

Ik heb drie seizoenen op een 300 EXC uit '99 gezet en hij heeft een nieuwe definitie gegeven van wat ik dacht dat een trailbike zou kunnen doen: die van Rotax afgeleide motor trekt uit het niets en haalt dan absoluut wanneer je hem voorbij het middenbereik haalt, waarbij je eist dat je er bovenop blijft of tegenaan wordt gereden. De cilinder met open kamer maakt van het spuiten een constante onderhandeling, afhankelijk van hoogte en temperatuur, en ik heb meer tijd besteed aan het aanpassen van de Keihin-carb dan ik zou willen toegeven. Met een gewicht van 103 kg is hij echt licht voor die tijd, maar die zithoogte van 940 mm in combinatie met het smalle, hoge stalen frame betekent dat kleinere rijders er de hele dag mee moeten vechten op technische singletracks. Het is niet vergevingsgezind — als je tijdens een klim op het verkeerde moment een versnelling mist, zit je propvol — maar als je wordt gebeld, is er niets uit deze periode dat door de bomen de grond sneller bedekt.

Dat nieuwe chromoly-frame transformeerde de 300 EXC van een handvol in iets dat je zelfs in het midden van de bocht kon vertrouwen bij losse schalie. De herziene koppeling nam stoten met vierkante randen op zonder dat het oude chassis je zijwaarts hinderde. De vernieuwde poort heeft die beruchte tweetaktstap gladgestreken, waardoor je al vanaf een laag toerental een bruikbaar koppel hebt voordat de powerband bij 6.500 tpm absoluut tot ontploffing komt — leuk, maar vereist respect. Het is nog steeds een echte racefiets met enduroplaten: de WP-vering moet regelmatig worden ververst of het gaat snel vaag, de zesdaagse tank is te klein voor serieus avontuurlijk rijden, en die zithoogte van 965 mm zorgt ervoor dat kortere rijders bij elke tankstop op hun tenen staan. Veertig uur tussen de verbouwingen van topklasse klinkt als een hele klus, totdat je je herinnert dat dit ding 103 kg weegt en trekt als een bezetene ezel.

Na twee seizoenen op rotsachtige Spaanse paden en modderige wandeldagen in Wales, heeft de Gen 3 300 EXC mijn verwachtingen voor een trailfiets echt bijgesteld. Het opnieuw ontworpen frame van de KTM maakte een einde aan de vage, trillende besturing waar de vorige generatie last van had. Het plant zich nu vol vertrouwen door de sporen en de herziene WP-vorken nemen brokken op zonder de harde piek in het midden van de slag die ik me herinner dat ik vloekte op de oude fiets. De motor is barbaars maar beheersbaar: als je tijdens een technische klim de powerband raakt, worden je armen eruit gescheurd, maar als je het gaspedaal intrapt, trekt hij verrassend goed mee voor een tweetaktmotor. De elektrische startoptie klinkt als een gimmick totdat je hem op een bijna verticale zijheuvel afzet en de kickstart op het zand gericht is.