Kawasaki Zx-12r

ZX-12R, Kawasaki'nin kanıtlayacak bir şeyi olduğu gibi 2000 yılında geldi ve kesinlikle yaptılar - bu bisiklet, her gaz girişine saygı duymanızı sağlayacak şekilde gerçekten tehlikeli hissettirdi. 160 km/saatin üzerindeki bu darbeli hava sistemi, motoru sadece vahşiden iç organlarınızı yeniden düzenleyen bir şeye dönüştürür ve monocoque çerçeve, onu bu hızlarda var olmaya hakkı olmayan bir sakinlik içinde tutar. En büyük sıkıntım ergonomi: otoyol patlamasından daha az bir şeyde bileklerinizi cezalandıran agresif bir kıvrım içine katlanıyorsunuz ve erken dönem karbonatlı örneklerdeki yakıt doldurma, kasabada sürüşü gerçekten sinir bozucu hale getirecek kadar topaklı. Yine de, 2000 yılında hiçbir şey ona düz bir çizgide dokunmadı ve şasi dürüst olmak gerekirse, birlikte gönderdiği biraz belirsiz direksiyondan ziyade daha sportif bir ön ucu hak ediyordu.

2004 ZX-12R'de 14.000 km koştum ve bu şey beni şaşırtmadı - çoğunlukla iyi bir şekilde. Gen 1 üzerindeki revize edilmiş yakıt enjeksiyonu, 4.000 rpm'nin altında gerçekten daha pürüzsüzdür, bu da 220 kg'lık bir füzeyle şehir trafiğini filtrelerken düşündüğünüzden daha önemli. 8.000 rpm'nin üzerinde, modern literbiketlerin kıyaslandığında hala kibar hissetmesini sağlayacak şekilde ileri doğru patlar; bu 1199cc'lik motor, inline-four konfigürasyonunun üretme işi olmadığı kaba, neredeyse dizel benzeri bir tork itici gücüne sahiptir. Sürüş, bisikletin itibarından daha iyi - Kawasaki'nin şasi ayarları Gen 1'in eleştirildiği belirsiz direksiyonu sıkılaştırdı - ancak yine de büyük, fiziksel olarak zorlu bir motosiklet, dolambaçlı bir yolda tembel girişleri cezalandıracak ve 200 km/s'nin üzerindeki rüzgar koruması, kaporanın akıllı aerodinamik hava kutusu tasarımına rağmen tam vücut güreşi maçı.