Kawasaki Zx-12r

ZX-12R pojawił się w 2000 roku, tak jak Kawasaki miał coś do udowodnienia, i absolutnie tak było - ten rower wydawał się naprawdę niebezpieczny w sposób, który sprawiał, że szanujesz każdą przepustnicę. Ten układ hamulcowy powyżej 160 km/h przekształca silnik z dzikiego w coś, co zmienia twoje narządy wewnętrzne, a rama monokokowa utrzymuje go w spokoju, który nie ma wystarczającej ilości przy tych prędkościach. Moim największym zagadnieniem jest ergonomia: jesteś złożony w agresywny zakręt, który karze nadgarstki za wszystko mniej niż wybuch na autostradzie, a tankowanie na wczesnych przykładach węglowanych jest wystarczająco grudkie poniżej 4000 obr./min, aby jazda w mieście była naprawdę irytująca. Mimo to nic w 2000 roku nie dotykało go w linii prostej, a podwozie szczerze zasługiwało na bardziej sportowy przód niż nieco niejasne sterowanie, z którym było dostarczone.

Pojechałem 14 000 km na ZX-12R z 2004 roku i sprawa nigdy nie przestała mnie zaskakiwać - głównie w dobry sposób. Poprawiony wtrysk paliwa w generacji 1 jest naprawdę płynniejszy poniżej 4000 obr./min, co ma większe znaczenie, niż można by się wydawać, gdy filtrujesz ruch miejski pociskiem o wadze 220 kg. Powyżej 8000 obr./min po prostu detonuje do przodu w sposób, który nadal sprawia, że nowoczesne motocykle literowe wydają się uprzejme; ten silnik o pojemności 1199 cm3 ma brutalny, niemal silnik obrotowy podobny do oleju napędowego, którego konfiguracja inline-four nie może produkować. Obsługa jest lepsza niż sugeruje reputacja motocykla - poprawki podwozia Kawasaki zaostrzyły niejasne sterowanie, za które krytykowano Gen 1 - ale nadal jest to duży, wymagający fizycznie motocykl, który ukarze leniwe wejścia na krętą drogę, a ochrona przed wiatrem powyżej 200 km/h to zapaśniczy mecz całego ciała pomimo sprytnej aerodynamicznej konstrukcji owiewki.