Kawasaki Zx-12r

De ZX-12R arriveerde in 2000 alsof Kawasaki iets te bewijzen had, en dat hebben ze absoluut gedaan. Deze motor voelde echt gevaarlijk aan op een manier waarbij je elke gasinvoer respecteerde. Dat ram-air-systeem van meer dan 160 km/u transformeert de motor van louter wilde naar iets dat je interne organen herschikt, en het monocoque frame zorgt ervoor dat hij een kalmte behoudt die bij deze snelheden niet bestaat. Mijn grootste minpunt is de ergonomie: je zit opgevouwen in een agressieve plooi die je polsen straft bij iets minder dan een explosie op de snelweg, en het tanken op vroege exemplaren met koolhydraten is klonterig genoeg onder de 4.000 tpm om het rijden in de stad echt vervelend te maken. Toch heeft niets hem in 2000 in een rechte lijn geraakt, en het chassis verdiende eerlijk gezegd een sportievere voorkant in plaats van de ietwat vage besturing waarmee het werd geleverd.

Ik heb 14.000 km gereden op een ZX-12R uit 2004 en het ding bleef me verbazen — vooral op een goede manier. De herziene brandstofinjectie ten opzichte van de Gen 1 is echt soepeler onder de 4.000 tpm, wat belangrijker is dan je zou denken wanneer je door het stadsverkeer filtert met een raket van 220 kg. Boven de 8.000 tpm ontploft hij gewoon naar voren op een manier die moderne literbikes in vergelijking nog steeds beleefd doet aanvoelen; die 1199 cc-motor heeft een bruut, bijna dieselachtig koppelduwtje dat de vier-inline-configuratie niets te bieden heeft. De wegligging is beter dan de reputatie van de motor doet vermoeden — Kawasaki's chassisaanpassingen hebben de vage besturing waar de Gen 1 om werd bekritiseerd aangescherpt — maar het is nog steeds een grote, fysiek veeleisende motorfiets die luie input op een bochtige weg bestraft, en de windbescherming van meer dan 200 km/u is een worstelwedstrijd voor het hele lichaam, ondanks het slimme aerodynamische airbox-ontwerp van de kuip.