Kawasaki Z H2

De Z H2 accelereert niet alleen — hij herschrijft je begrip van wat accelereren betekent op een naked bike. Als je met 80 km/u op de derde plaats staat, draait de supercharger met dat flauwe metaalachtige gejank naar boven voordat de 200 paarden je polsen plat tegen de tralies drukken; het is echt elke keer weer verrassend. Wat me verbaasde na drie maanden dagelijks rijden, was hoe de semi-actieve vering en het ABS in bochten ervoor zorgen dat deze machine kleiner en beter hanteerbaar aanvoelt dan 239 kg op papier suggereert — krap stadsverkeer is werkbaar, bergwegen zijn zeer bevredigend. Het echte zwakke punt is dat het brandstofverbruik schommelt tussen de 7 en 8 liter per 100 km bij elk echt gaspedaal, en die ergonomische driehoek van stoel tot tank bestraft iets meer dan twee uur met vermoeidheid van de onderrug.

Door zes maanden met de Z H2 te leven, heb ik geleerd dat 200 pk met een supercharger in een naked bike geniaal of waanzin is, en meestal komt het dichter bij genialiteit. De lage grunt van die blower is echt verslavend: je trekt hard vanaf 3.000 tpm op een manier die geen enkele viercilinder met natuurlijke aanzuiging kan evenaren, en de rush voelt nooit oud aan. Het gewicht op nat wegdek van 239 kg is echt merkbaar bij parkeersnelheden, en de windstoot van meer dan 160 km/u zal je eraan herinneren dat er geen stroomlijnkap is tussen jou en de atmosfeer. De verbeteringen in de tractiecontrole van de Gen 2 zijn subtiel maar worden gewaardeerd — het grijpt nu soepeler in, hoewel ik toch zou aanraden om wat tijd in het menu door te brengen voor je eerste pittige rit.

Wonen met de Z H2 Gen 3 betekent dat je een fiets accepteert die echt briljant is op ruige A-wegen, maar die je bescheiden zal maken op het moment dat je eigenwijs wordt — die inline-four met supercharger zorgt voor een boost met een urgentie die 239 kg naked bike brutaal eerlijk maakt. De herziene ergonomie van Kawasaki is een echte verbetering; de bredere stangen geven je meer grip op de voorkant en verminderen het ietwat krappe gevoel dat het oudere model had tijdens langere stints, hoewel stadsrijden je onderrug na een uur nog steeds afstraft. De vernieuwde elektronicasuite — met name het ABS in bochten en de verfijnde tractiecontrolemodi — zorgen ervoor dat je die 200 pk daadwerkelijk kunt inzetten zonder het gevoel te hebben dat je constant met de motor onderhandelt, wat een echte kritiek was op eerdere versies. De benzinerekening en de onderhoudsintervallen zullen prikken, en dat gejank van de blower, hoewel in het begin verslavend, is constant genoeg dat cruisen op de snelweg uiteindelijk aanvoelt als het bedienen van zware machines in plaats van rijden.