Kawasaki Z H2 Se

Süper şarj cihazı yaklaşık 4.000 rpm'de hızlanıyor ve 8.000'e kadar yaşam seçimlerinizi gerçekten sorguluyorsunuz - çıplak bir bisikletle 200 beygir gücü ince değil ve Kawasaki öyle gibi davranmıyor. Altı aylık günlük sürüşten sonra beni şaşırtan şey, yarı aktif Showa gökyanağı süspansiyonunun kırık şehir asfaltındaki canavarı nasıl evcilleştirdiği ve potansiyel bir işkence cihazını gerçekten işe gidip gelebileceğiniz bir şeye dönüştürmesiydi. Brembo Stylemas, 240 kg'ı üç basamaklı hızlardan sıfır dramla çekiyor, ancak yavaş park yeri manevralarında bu ağırlık her zaman mevcut - bu hafif bir bisiklet değil ve asla unutmanıza izin vermiyor. Asıl sıkıntım 3.000 rpm'nin altında yakıt ikmali; yavaş trafikte sürekli bir sıkıntı var ve hiçbir harita ayarlaması tamamen düzelmedi, bu da bu fiyat noktasında bir amiral gemisi olmaya layıksız geliyor.

Çıplak bir sokak bisikletine batırılmış bir üfleyiciyle iki yüz beygir gücü tek bir felaket gibi geliyor, ancak Z H2 SE beklentileri karıştırmaya devam ediyor - güç dağıtımı kesinlikle vahşi olmasını isteyene kadar şaşırtıcı derecede sivil oluyor, bu noktada en iyi şekilde gerçekten korkunç hale geliyor. Gen 2'deki revize edilmiş gaz kelebeği haritalaması, ilk versiyonda düşük hızda şehir sürmeyi bir angarya haline getiren açma-kapama sarsıntısının çoğunu ortadan kaldırdı ve güncellenmiş IMU, viraj çekiş kontrolünün daha az müdahaleci hissetmesini ve savaşmak yerine güvendiğiniz bir güvenlik ağı gibi hissettiriyor. 240 kg ıslak olduğunda tüy ağırlığı yoktur ve park yeri manevraları size her seferinde bunu hatırlatacaktır, ancak yuvarlandıktan sonra ağırlık beklediğinizden daha fazla kaybolur. SE'nin Öhlins yarı aktif süspansiyonu asıl farklılaştırıcıdır - atlayın ve standardı satın alın, paradan tasarruf edin; spesifikasyonu belirleyin ve bu kadar ağır bir bisikletin yönünü nasıl bu kadar keskin bir şekilde değiştirdiğini merak edeceksiniz.