Kawasaki Z H2 Se

Kompresor pracuje z prędkością około 4000 obr./min, a przy 8000 naprawdę kwestionujesz swoje życiowe wybory - 200 koni mechanicznych na nagim rowerze nie jest subtelne, a Kawasaki nie udaje, że tak jest. Po sześciu miesiącach codziennej jazdy zaskoczyło mnie to, jak półaktywne zawieszenie Showa Skyhook faktycznie oswoi bestię na zepsutym miejskim asfalcie, zamieniając potencjalne urządzenie torturowe w coś, na czym naprawdę dojeżdżasz do pracy. Brembo Stylemas są znakomite, ciągnąc 240 kg z trzycyfrowych prędkości z zerowym dramatem, chociaż waga ta jest zawsze obecna w powolnych manewrach parkingowych - to nie jest lekki rower i nigdy nie pozwala ci o tym zapomnieć. Moim głównym problemem jest tankowanie poniżej 3000 obr./min; w wolnym ruchu jest uporczywy porywacz, którego żadna regulacja mapy nie jest w pełni utwardzona, co wydaje się niegodne flagowca w tej cenie.

Dwieście koni mechanicznych z dmuchawą wpchniętą do nagiego roweru ulicznego brzmi jak katastrofa jednej sztuczki, ale Z H2 SE wciąż myli oczekiwania - dostarczanie mocy jest zaskakująco cywilizowane, dopóki nie chcesz, aby był absolutnie dziki, w którym to momencie staje się naprawdę przerażający w najlepszy sposób. Poprawione mapowanie przepustnicy w Gen 2 zabiło większość szarpnięć włączania i wyłączania, które sprawiły, że jazda po mieście z niską prędkością była trudna w pierwszej wersji, a zaktualizowany IMU sprawia, że kontrola trakcji na zakrętach wydaje się mniej nachalna i bardziej przypomina siatkę bezpieczeństwa, której ufasz, zamiast walczyć. Przy 240 kg mokrych nie jest to ciężar pierza, a manewry parkingowe przypominają o tym za każdym razem, ale po toczeniu ciężar znika bardziej, niż można by się spodziewać. Półaktywne zawieszenie Öhlins SE jest prawdziwym wyróżnikiem - pomiń go i kup standard, oszczędzaj pieniądze; specyfikuj go, a będziesz się zastanawiać, jak tak ciężki rower zmienia tak ostro kierunek.