Kawasaki Z H2 Se

Het gejank van de supercharger begint bij ongeveer 4.000 tpm en bij 8000 zet je echt vraagtekens bij je levenskeuzes. 200 pk op een naked bike is niet subtiel, en Kawasaki doet niet alsof dat zo is. Wat me verbaasde na zes maanden dagelijks rijden, was hoe de semi-actieve Showa skyhook-vering het beest in feite temt op kapot asfalt in de stad, waardoor een potentieel martelwerktuig iets wordt waar je echt mee zou pendelen. De Brembo Stylemas zijn uitmuntend: ze halen die 240 kg uit driecijferige snelheden zonder drama, hoewel dat gewicht altijd aanwezig is bij langzame parkeermanoeuvres — dit is geen lichte fiets en je zult hem nooit vergeten. Mijn grootste klacht is het tanken onder de 3.000 tpm; er is een aanhoudende hapering in langzaam verkeer die geen enkele kaartaanpassing volledig heeft verholpen, wat een vlaggenschip voor deze prijs onwaardig lijkt.

Tweehonderd pk met een blazer in een naakte straatfiets klinkt als een ramp met één truc, maar de Z H2 SE blijft de verwachtingen in twijfel trekken. Het vermogen is verrassend beschaafd totdat je wilt dat hij helemaal barbaars is, en dan wordt hij op de beste manier echt angstaanjagend. De herziene gashendeltoewijzing op de Gen 2 heeft het grootste deel van de schokkigheid tijdens het rijden in de stad bij lage snelheden tot een karwei gemaakt bij de eerste versie, en dankzij de vernieuwde IMU voelt de tractiecontrole in bochten minder opdringerig aan en lijkt het meer op een vangnet dat je vertrouwt in plaats van dat je bestrijdt. Met 240 kg op nat wegdek is hij niet vederlicht, en de manoeuvres op de parkeerplaats zullen je daar elke keer aan herinneren, maar als je eenmaal rolt, verdwijnt het gewicht meer dan je zou verwachten. De semi-actieve Öhlins-vering van de SE is het echte verschil: sla hem over en koop de standaard, bespaar jezelf geld; als je hem specificeert, zul je je afvragen hoe zo'n zware fiets zo scherp van richting verandert.