Honda Vtr250

Die 90 graden V-twin trekt hard van 8000 tpm en schreeuwt echt naar 15.000 — op een 250, dat verbaast je nog steeds elke keer weer. Het chassis is strak en betrouwbaar; ik heb bergwegen uitgehouwen op dit ding dat veel grotere fietsen, bestuurd door luie rijders, in verlegenheid bracht. De bikinikuip is eerder esthetisch dan functioneel — een windstoot op de snelweg boven 130 km/u wordt snel vermoeiend — en de inkoop van onderdelen in 2024 is een echte hoofdpijn, met name voor het koelsysteem en de carburateurs. Het is een 35 jaar oude machine, dus mechanisch vereist dat respect en regelmatige aandacht, maar niets aan deze motor voelt als een compromis dat de ingenieurs hebben gemaakt — het voelt alsof ze elk toerental meenden.

Ik heb bijna 12.000 km gereden op een VTR250 uit '91 en die motor bleef me verbazen: haal hem tot boven de 10.000 tpm en die vloeistofgekoelde V-twin zingt echt, en zorgt voor een bloedstollende urgentie die absurd aanvoelt voor een 250. De carrosserie van de Gen 2 is een marginale cosmetische vernieuwing ten opzichte van het origineel; koop hem niet als je een nieuwe motorfiets verwacht, want mechanisch krijg je dezelfde fiets met een iets soepelere reactie van de koolhydraten bij stationair toerental en een fractioneel meer gecomponeerde voorkant tot halverwege de bocht. Met een gewicht van 159 kg is hij zwaarder dan de concurrentie met één cilinder, en die massa voel je wanneer je hem naar krappe parkeergarages duwt of tijdens een stilstaand woon-werkverkeer filtert. Het echte zwakke punt is het brandstofverbruik bij hoge toerentallen. Als je hem op die goede plek boven de 11.000 houdt, stop je vaker bij de pomp dan je zou willen voor zo'n kleine fiets.

Ik heb twee jaar lang een VTR250 gereden als dagelijkse fiets voor woon-werkverkeer en in het weekend, en wat me het meest verbaasde, was hoe het V-twin-karakter — die klonterige, mechanische puls bij lage toerentallen — ervoor zorgde dat ik het gaspedaal beter kon bedienen. Je voelt elke input via deze engine op een manier die een parallel-twin of single gewoon niet levert. Het herontwerp van de streetfighter werkt; het is niet helemaal precies, maar het is wel eerlijk: brede stangen, rechtopstaande stoelen, een fiets die graag rondslingert in plaats van verwend wordt. De zwakke punten zijn echter reëel: boven de 140 km/u raakt hij snel zonder poef, en het gebrek aan kuipwerk betekent dat stints op de snelweg een armtraining zijn bij zijwind.