Honda Vfr750f (rc36)

Dat gejank met tandwielaangedreven nokkenas bij een koude start wordt nooit oud — het zijn mechanische sieraden, en het vertelt je meteen dat dit geen gewone inline-four is. De RC36 Gen 1 haalt zijn snelheid rond 7.000 tpm en stopt gewoon niet met trekken tot de rode lijn, met een lineariteit waardoor je je een betere rijder voelt dan je waarschijnlijk bent. Het natte gewicht van 236 kg is redelijk en beheersbaar als u eenmaal in beweging bent, hoewel manoeuvres op een lage parkeerplaats u eraan herinneren dat het geen vedergewicht is. De originele RC36-kuip is niet perfect — windstoten van meer dan 180 km/u worden vermoeiend op lange dagen — en de achterschokdemper van de eerste generatie wordt na 20.000 km zacht en moet eigenlijk opnieuw worden opgebouwd of vervangen voordat je hem op bergwegen vertrouwt.

Ik heb 22.000 kilometer gereden op een RC36 uit '95 en alleen al de V4-soundtrack is de toegangsprijs waard. Dat gejank van de camera met tandwielaangedreven snelheid van 9.000 tpm is mechanische muziek die niemand anders maakt. De verfijningen van de Gen 2-ophanging zijn echt belangrijk; de voorkant communiceert eindelijk goed bij haarspeldbochten in de bergen waar de eerdere RC24 vaag aanvoelde, en het gekoppelde remsysteem wekt, zodra je stopt met vechten, echt vertrouwen op tijdens vettige ochtendritten naar het werk. Een nat gewicht van 233 kg is redelijk en je voelt het als je op een camber parkeert, en de windbescherming van de kuip is vreemd genoeg fragmentarisch - je borst zit comfortabel terwijl je helm buffeert op snelwegsnelheden. Het brandstofverbruik blijft rond de 6,5 l/100 km als je weerstand biedt aan de bovenkant, wat bijna onmogelijk is omdat die motor toerentallen met een urgentie beloont waardoor je vergeet dat je iets uit 1995 rijdt.