Honda Unicorn 150

Codziennie przez dwa lata jeździł jednorożcem Gen 1 w Pune i cicho na nowo zdefiniował to, jak może czuć się model 150 — silnik OHC płynnie ciągnie z 2500 obr./min bez dramatów, a pięciobiegowa skrzynka klika z precyzją, która sprawiła, że właściciele Hero Hondy byli wyraźnie zazdrośni. Stabilność linii prostej przy prędkościach autostradowych była zasadnicza dla tej klasy wagowej, a jakość wykonania Hondy oznaczała zerowe grzechotki nawet po 30 000 km. Podwójne tylne amortyzatory odpowiednio radziły sobie ze złamanym asfaltem, ale nigdy nie wzbudzały pewności siebie na nierównych wiejskich drogach, a prędkość maksymalna 105 km/h staje się uczciwa tylko wtedy, gdy jesteś lżejszym jeźdźcem - wszystko powyżej 95 było brzęczące na kołkach. Oszczędność paliwa około 55—60 km/l w jeździe mieszanej była prawdziwa, a nie fikcja producenta, co sprawiło, że posiadanie było naprawdę opłacalne.

Pojechałem około 18 000 km na Unicorn z 2009 roku, a silnik nigdy mnie nie zaniepokoił - ten silnik OHC o pojemności 149 cm3 ciągnie czysto z 3000 obr./min i po prostu zachowuje opanowanie aż do uczciwego rejsu 100 km/h bez dramatów i stresu cieplnego. Poprawione siedzenie w Gen 2 jest naprawdę lepsze do długich przewozów; Wykonałem czterogodzinne odcinki autostrady bez dolnych dolnych pleców, które nękały oryginał. To powiedziawszy, 13.3 koni oznacza, że nie wyprzedzasz ciężarówek z pewnością powyżej 90, a zaktualizowana grafika jest tak subtelna, że zauważysz zmianę tylko wtedy, gdy zaparkujesz obie generacje obok siebie. Poprawy zużycia paliwa Hondy są prawdziwe - konsekwentnie widziałem 55—58 km/l w jeździe mieszanej - ale ta aktualizacja przypomina bardziej odświeżenie roku modelowego niż znaczącą ewolucję.