Harley-davidson Vrsca V-rod

De Revolution-motor is het echte verhaal: hij trekt hard boven de 6.000 tpm op een manier die geen enkele luchtgekoelde Milwaukee twin ooit heeft gedaan, en die topsnelheid verbaasde me echt toen ik hem voor het eerst uitwringde op een open snelweg. De langgerekte ergonomie van de dragbike ziet er ongelooflijk uit, maar als je langer dan twee uur hardloopt krijg je last van je polsen, en dat natte gewicht van 294 kg wordt pas echt als je langzaam om de bocht van het tankstation maakt. Dankzij de vloeistofkoeling is de warmtehuishouding beter dan die van Harley, hoewel de radiator in het verkeer nog steeds warme lucht naar je rechterenkel blaast. Het is een fiets die zelfs onder de eigenaren verdeeldheid zaait — puristen hebben hem nooit helemaal geaccepteerd, maar renners die er daadwerkelijk op reden, kwamen meestal weg met respect voor wat hij is.

De V-Rod uit 2006-2007 is nog steeds de meest schizofrene fiets die Harley ooit heeft gebouwd - deels dragracer, deels showpony, en de bijgewerkte brandstofkaarten hebben eindelijk dat vervelende struikelblok in de middenklasse van de vroege fietsen opgeruimd. Draai het gaspedaal tot meer dan 6.000 tpm en de 1130 cc Revolution verrast je echt; 115 paarden uit Milwaukee voelden zich in 2006 als ketterij en het voelt nog steeds snel aan. Dat gezegd hebbende, is het natgewicht van 295 kg je straf op het moment dat je langzamer rijdt. Het stadsverkeer is een bezwete beproeving met je tenen, en de tank van 19 liter verstopt zich als een bijkomstigheid onder de stoel, waardoor je misschien 200 km hebt voordat je op zoek gaat naar brandstof. De lage stoel is echt comfortabel voor lange rijders op rechte wegen, maar de herziene afstelling van de vering, hoewel beter dan die van Gen 1, is nog steeds vaag in het midden van de bocht als je harder duwt dan Harley bedoeld had.