Harley-davidson Softail Standard

De Softail Standard was Harley's antwoord op rijders die een verborgen schoklook wilden zonder overkill chroom, en die met één tot drie winters in Wisconsin leefden, bevestigde dat dit echt de eerlijkste fiets in de line-up is. Die Evolution 1340 trekt hard vanaf 2.000 tpm met een koppelcurve die bijna agrarisch aanvoelt — je draait, het gaat, geen argument — hoewel 48 pk betekent dat inhalen op de snelweg planning vereist in plaats van spontaniteit. Het gewicht op nat wegdek van 294 kg is reëel en je voelt elke kilo manoeuvreren op parkeerterreinen of bij langzaam verkeer, en de enkele schijf aan de voorkant is voldoende totdat je een passagier vervoert en opeens niet meer. De Standard deed er goed aan om de sieraden weg te halen en het authentieke karakter van de Evo-motor te laten spreken. Dit is de motor die bewees dat Milwaukee een betrouwbare, berijdbare V-twin kon bouwen zonder zich daarvoor te verontschuldigen.

De Twin Cam 88B is een echte verbetering ten opzichte van de Evo: soepeler tijdens een cruise, minder trillingen op de snelweg, en hij trekt hard vanaf 2.000 tpm op een manier die je het bescheiden aantal pk's doet vergeten. Ik heb op één dag 600 kilometer gereden en het lage zadel van 660 mm is een uitkomst voor kleinere rijders, maar diezelfde lage houding betekent dat agressief bochtenwerk gênant vroeg de pinnen vastklemt. Het minimalistische uiterlijk veroudert beter dan de meeste Softails uit deze tijd, en het uitgebalanceerde motorontwerp vermindert de trillingen van het frame voldoende om ervoor te zorgen dat de Standard minder zwaar aanvoelt dan zijn broers en zussen. Waar hij naar beneden valt, is voorspelbaar: de remmen zijn middelmatig met één schijf voor en achter, de bediening is puur rechtlijnig, en 300 kilogram nat gewicht herinnert je aan zijn beperkingen op het moment dat er een krappe bergomschakeling verschijnt.