Harley-davidson Softail Custom

Ik heb 22.000 mijl gereden op een FXSTC uit '93 en de Evo-motor heeft me nooit gestrand, wat me nog steeds verbaast, gezien wat het Shovelhead-tijdperk heeft gedaan met de reputatie van Harley. Die dubbele duwstang van 1340 cc haalt een snelheid van ongeveer 2.000 tpm met een groot, lui koppel dat het rijden in de stad echt ontspannend maakt. Je jaagt niet op vermogen, je rijdt op een praalwagen die klinkt alsof God zijn keel schraapt. De verborgen achterwielophanging is een slimme illusie; hij ziet er stijf uit, maar absorbeert in feite behoorlijke schokken op de weg, hoewel alles wat ruwer is dan een fragmentarische snelweg je vullingen op lange termijn doet rammelen. Het comfort op de snelweg daalt tot meer dan 110 km/u omdat de vibratie via de stangen en haringen een volledige lichaamsmassage wordt waar je niet om gevraagd hebt, en dat natte gewicht van 284 kg is brutaal eerlijk op het moment dat je de verkeerde bocht van een parkeerplaats neemt.

De Twin Cam 96B trekt krachtig vanuit stationair toerental en die lage stoel van 660 mm zorgt ervoor dat kleinere rijders zich meteen thuis voelen, maar 302 kg verdwijnt niet bij lage snelheid — manoeuvres op parkeerplaatsen zullen je snel vernederen. Fietsen met carburateur van vóór 2007 worden uit de fabriek gespoten en zijn warm genoeg om je rechterbeen te bakken in het zomerverkeer; de brandstofinjectieschakelaar uit 2007 was een echte verbetering die de moeite van het zoeken waard was. Op de openbare snelweg is het echt ontspannen en die motor met tegengewicht is veel soepeler dan eerdere Evo Softails, hoewel in harde bochten de vloerplanken vonken voordat je de echte limiet van de motor hebt gevonden. Het is geen sportfiets en heeft zich nooit voorgedaan, maar als een langeafstandscruiser met een serieuze stijlgeloofwaardigheid verdient hij zijn plaats.