Harley-davidson Roadster 1200

De Ironhead 1200 is een motorfiets die respect vereist voordat hij iets teruggeeft — de mijne rammelde de vullingen los bij een koude start, maar na het opwarmen in een bonzend ritme op de borst terechtkwam dat geen enkele moderne motor voor mij heeft nagebootst. De bediening is volgens de huidige normen agrarisch, met die smalle trommelremmen die op nat wegdek echt vooruit moeten worden gepland, maar het lage zitvlak en het koppel in het middenbereik zorgen ervoor dat het stadsverkeer echt moeiteloos aanvoelt als u de taal eenmaal onder de knie hebt. Olielekkages zijn een feit, geen defect — draag een doek, controleer de primaire afdekking en accepteer deze. Wat je ervoor terugkrijgt, is een motor die elke verbrandingsgebeurtenis via je hele lichaam communiceert, een ontwerp dat zo eerlijk is dat het bijna brutaal is, en het soort mechanische eenvoud dat betekent dat je de meeste problemen langs de weg kunt oplossen met basisgereedschap.

De Evolution-motor transformeerde de Sportster van een gok op betrouwbaarheid in iets waar je tijdens een lang weekend echt op kon vertrouwen - geen primaire kettingangst meer om de 500 mijl. Die brok van 1200 cc trekt hard vanaf 2.500 tpm en levert een enorm koppel dat fietsen met een kleinere cilinderinhoud gewoon niet kunnen namaken, maar 58 pk voelt steeds bescheidener aan als je eenmaal iets hebt gereden met een moderne tankkaart. De bediening is eerlijk, maar weinig inspirerend: de vorken van 39 mm duiken tijdens het remmen en de achterschokdemper is op zijn best agrarisch, dus je onderhandelt voortdurend met het chassis in plaats van erop te vertrouwen. Ik heb 22.000 mijl gereden op een '97 en vond de motor geweldig, maar ik ben nooit vergeten dat het een architectuur uit de jaren 70 was die betere kleding droeg.