Harley-davidson Heritage Softail Classic

Przez dwa lata przejechałem 14 000 mil na Heritage z 1988 roku, a silnik Evo naprawdę zmienił to, czego oczekiwałem od Harleya - zaczął się niezawodnie, nie przepuszczał oleju na podłogę mojego garażu w każdy wtorek i z prawdziwym autorytetem ciągnął się z 2500 obr./min w górę. To niskie, szerokie pasmo momentu obrotowego oznacza, że rzadko polujesz na koła zębate na autostradzie; po prostu usiądź na czwartym lub piątym miejscu i pozwól temu oddychać. Iluzja twardego ogona jest sprytna, dopóki nie uderzysz w poważną dziurę, w którym to momencie ukryte tylne zawieszenie ujawnia swój ograniczony ruch w pośpiechu ściskającego kręgosłup. Przy masie 317 kg manewry o niskiej prędkości - zwłaszcza skręty na parkingu - wymagają szacunku i kosztują więcej niż kilka porzuconych rowerów wśród pierwszych właścicieli.

Przez dwa lata przejechałem 14 000 mil na Heritage z '96, a silnik Evo pozostaje uczciwym sercem tej maszyny — ciężko ciągnie z 2500 obr./min z tym niepowtarzalnym ziemniakiem i ziemniakami, a poprawiony strumień węglowodanów w tych późniejszych modelach oznacza znacznie mniej napadów złości na zimno niż na początku lat 80. Masa krawężnika 318 kg jest prawdziwa i poczujesz każdy funt w momencie, gdy spróbujesz przejść nim do tyłu pod górę lub złapać chwiotanie się na żwirze z małą prędkością, ale kiedy toczysz, po prostu posadzisz i osiadasz w prostym rowku, który z pogardą połyka mile autostrady. Prześwit na zakrętach kończy się żenująco szybko - deski podłogowe uziemiają się, zanim większość jeźdźców poczuje się żądna przygód - a podwójne tylne amortyzatory to bardziej biżuteria kostiumowa niż funkcjonalne zawieszenie. Ale jeśli chodzi o skórzany i chromowany portret konkretnej amerykańskiej idei, Gen 2 Heritage robi to z większą integralnością mechaniczną i mniejszą liczbą awarii, niż czasami sugeruje jego reputacja.

Twin Cam 88B jest prawdziwym ulepszeniem w stosunku do starego Evo — płynniejszy podczas rejsu po autostradzie, zauważalnie mniej wibracji przez pręty i kołki dzięki temu równoważeniu, a moment obrotowy uderza wystarczająco mocno przy 3000 obr./min, aby poczuć się naprawdę satysfakcjonująco wyjeżdżając ze skrzyżowania w małym miasteczku. Położyłem 18 000 km na modelu z 2003 roku, a wersja z wtryskiem paliwa zaczyna naciskać co zimny poranek, bez zadławienia, bez wymówek. To powiedziawszy, 318 kg nie jest liczbą, którą należy ignorować — wolnoobrotowa końcówka na żwirowym parkingu to przeżycie miażdżącym ego, a hamulec przedni nadal wydaje się, jakby został zaprojektowany przez kogoś, kto boi się zatrzymać. Nie jest to maszyna wydajna i nigdy nie udawana, ale jako długodystansowy krążownik turystyczny, który brzmi dobrze i za każdym razem, gdy na nim jeździsz, wydaje się jak wydarzenie, niewiele rowerów usprawiedliwia premię tak szczerze, jak to robi to ta generacja.

Po 3000 kilometrach na Heritage 2009 przestałem tęsknić za starszym gaźnikiem Evo — 96B mocno ciągnie z 2000 obr./min z możliwością tłumienia klatki piersiowej, która sprawia, że podróż po autostradzie jest naprawdę łatwa, a nowy 6-biegowy Cruise Drive wyraźnie spada obroty z prędkością 70 mil na godzinę, zmniejszając zmęczenie podczas długich ciągnięć. Niskie siedzisko 660 mm to prawdziwa pewność siebie dla krótszych jeźdźców, a szerokie deski podłogowe sprawiają, że całodzienny komfort jest naprawdę wiarygodny, a nie tylko sprzedawany. To powiedziawszy, 330 kilogramów jest brutalne przy niskiej prędkości - manewry parkingowe upokorzą doświadczonych jeźdźców, a standardowe zawieszenie jest dostrojone do jeźdźca, który najwyraźniej waży 60 kilogramów i nigdy nie uderza w dziurę. Ciepło z tylnego cylindra na prawą łydkę jest nadal tradycją Harleya, o którą nikt nie prosił.