Harley-davidson Heritage Softail Classic

Ik heb in twee jaar tijd 14.000 mijl gereden op een Heritage uit 1988, en de Evo-motor veranderde echt wat ik van een Harley had verwacht: hij startte betrouwbaar, bloedde niet elke dinsdag olie op mijn garagevloer en trok met echte autoriteit vanaf 2.500 tpm omhoog. Die lage, brede koppelband betekent dat je op de snelweg zelden op zoek bent naar versnellingen; ga gewoon op de vierde of vijfde plaats zitten en laat het ding ademen. De hardtail-illusie is slim totdat je in een ernstige kuil terechtkomt. Op dat moment onthult de verborgen achterwielophanging zijn beperkte veerweg in een haast die de ruggengraat comprimeert. Met een gewicht van 317 kg vereisen manoeuvres met lage snelheid, met name U-bochten op parkeerplaatsen, respect en kosten ze meer dan een paar gedropte fietsen bij beginnende eigenaren.

Ik heb in twee jaar tijd 14.000 mijl gereden op een Heritage uit '96, en de Evo-motor blijft het eerlijke hart van deze machine: hij trekt hard vanaf 2.500 tpm met die onmiskenbare aardappel-aardappelkabel, en de herziene carburateur op deze latere modellen betekent veel minder driftbuien bij koude start dan die uit het begin van de jaren 80. Het eigengewicht van 318 kg is reëel en je voelt elk pond op het moment dat je hem achteruit omhoog probeert te lopen of op grind met lage snelheid wiebelt, maar als je eenmaal aan het rollen bent, is hij gewoon geplant en nestelt hij zich in een rechte groef die snelwegkilometers met minachting opslokt. De vrije ruimte in de bochten raakt beschamend snel op — vloerplanken zijn geslepen voordat de meeste rijders zich zelfs maar avontuurlijk voelen — en de dubbele achterschokdempers zijn meer kostuumjuwelen dan functionele vering. Maar voor wat het is, een rollend portret van leer en chroom van een specifiek Amerikaans idee, doet de Gen 2 Heritage dat met meer mechanische integriteit en minder defecten dan zijn reputatie soms doet vermoeden.

De Twin Cam 88B is een echte verbetering ten opzichte van de oude Evo: soepeler tijdens het rijden op de snelweg, merkbaar minder trillingen door de stangen en haringen dankzij die tegenwicht, en het koppel is hard genoeg bij 3.000 tpm om echt bevredigend te zijn als je uit een kruispunt in een kleine stad rijdt. Ik heb 18.000 km gereden op een model uit 2003 en de versie met brandstofinjectie start elke koude ochtend als eerste druk, zonder gedoe met de smoorspoel, geen excuses. Dat gezegd hebbende, 318 kg is geen getal dat je negeert — een snelle tip op een onverharde parkeerplaats is een ego-verpletterende ervaring, en de standaard voorrem voelt nog steeds aan alsof hij is ontworpen door iemand die bang is om te stoppen. Het is geen prestatiemachine en ook nooit gedaan alsof, maar als een toercruiser voor lange afstanden die goed klinkt en elke keer dat je erop rijdt als een evenement aanvoelt, zijn er maar weinig fietsen die de premie zo eerlijk rechtvaardigen als deze generatie.

Na 3.000 mijl op de Heritage uit 2009 miste ik de oudere Evo met carburateur niet meer. De 96B trekt hard vanaf 2.000 tpm met een bonzende borst, waardoor cruisen op de snelweg echt moeiteloos verloopt, en de nieuwe Cruise Drive met 6 versnellingen verlaagt het toerental merkbaar bij 120 km/u, waardoor vermoeidheid op lange afstanden afneemt. Het lage zadel van 660 mm is een echte zelfverzekerder voor kleinere rijders, en de brede vloerplanken maken het comfort gedurende de hele dag geloofwaardig in plaats van alleen op de markt te brengen. Dat gezegd hebbende, 330 kilogram is brutaal bij lage snelheid — bij manoeuvres op de parkeerplaats zullen ervaren rijders vernederen, en de standaardvering is afgestemd op een rijder die blijkbaar 60 kilogram weegt en nooit in een kuil terechtkomt. Warmte van de achtercilinder naar je rechterkuit is nog steeds een Harley-traditie die niemand heeft gevraagd te behouden.