Harley-davidson Heritage Classic

Ik heb 22.000 mijl gereden op een Heritage Classic uit '94 en de Evo-motor is de ster van de show: dat koppel van 101 Nm is laag en lui, en je zit hele dagen in de vierde versnelling te rijden terwijl je hem gewoon hoort ademen. De hardtail-illusie houdt niemand voor de gek als je eenmaal op een ijzige weg rijdt; de verborgen achterschokdempers zijn zacht maar hebben een korte veerweg, en alles wat ruwer is dan gescheurd asfalt herinnert je eraan dat deze fiets 317 kilogram weegt en daar geen excuses voor biedt. De hellingshoeken worden echt beperkt door de vloerplanken. Ik heb metaal geslepen op brede opritten van de snelweg, wat gênant is bij 100 km/u. Maar parkeer dit ding buiten een restaurant en kijk hoe het publiek zich verzamelt; geen enkele andere motorfiets uit deze tijd heeft dezelfde ononderbroken visuele lijn van het gebobbelde achterspatbord tot de voorkant in springerstijl.

De tegengebalanceerde dreun van de Twin Cam 88B is het punt: hij draait stationair als een langzame hartslag en trekt hard vanaf 2.000 tpm zonder drama, waardoor ritten op de snelweg met twee rijstroken echt ontspannend zijn, zoals een sportfiets dat nooit zou kunnen zijn. Fietsen met carburateur van vóór 2007 hebben een verstikkingsritueel nodig op koude ochtenden en struikelen in de ijle berglucht; de brandstofinjectie van 2007 en de TC96-upgrade hebben dat grotendeels opgelost en maakten van dit een echt modern aanvoelende cruiser onder het retrokostuum. Met 317 kg voel je absoluut het gewicht op parkeerterreinen en langzame U-bochten. Als je hem eenmaal laat vallen, heb je een omstander of een rugblessure nodig. Warmte van de achtercilinder koelt je rechterkuit af in het verkeer in de zomer, de vorken duiken onder als je hard remt, en de topsnelheid van 177 km/u is er alleen op papier — het is 150 cruisen en je werkt nu al hard.