Harley-davidson Deluxe Softail

De Evo-motor veranderde alles voor Harley. Na de gênante momenten uit het AMF-tijdperk bleef dit ding eigenlijk bij elkaar tijdens een hardloopsessie van 500 mijl zonder onderdelen op de snelweg achter te laten. Die 95 Nm slaat laag en hard aan, wat perfect past bij het karakter van de Deluxe om de hele dag door te cruisen, hoewel 48 pk betekent dat elk modern middengewicht je lunch opeet op het moment dat een weg bochtig wordt. Het gewicht op nat wegdek van 296 kg is eerlijk en je voelt er elke kilo van bij langzame parkeermanoeuvres, maar als je eenmaal rolt, geven de lage zitting van 660 mm en de brede witte muren hem een stevig zelfvertrouwen met een brede houding dat echt zijn brood verdient op een lange Amerikaanse plaat. Carb tuning is een ritueel — bij warm herstarten en hoogteverschillen zullen je eraan herinneren dat dit geen brandstofinjectie is — maar een goed gespoten CV-carburateur op een gezonde Evo is volgens de normen van deze tijd bijna kogelbestendig.

De Twin Cam 96B trekt met echte autoriteit vanaf 2.000 tpm, en dat koppel is geen marketingfictie — het duwt je vooruit op een manier die het rijden in de stad echt bevredigend maakt. De brandstofinjectie maakte een einde aan het struikelblok bij koude start dat eerdere Deluxes met carbed teisterde, hoewel de gasrespons onder de 3.500 tpm nog steeds enigszins lui aanvoelt in vergelijking met een goed afgestelde Japanse V-twin. Met een lengte van 648 mm is de lage stoel een zegen voor kleinere rijders, maar 318 kilogram is ronduit eerlijk bij parkeersnelheden - ik heb ervaren rijders dit ding meer dan eens zien laten vallen in langzame U-bochten. De whitewall-banden, spatbordrokken en chromen maken hem visueel verbluffend, maar diezelfde spatborden zorgen voor angst bij tankslapper als je hard in de bochten duwt, wat je eerlijk gezegd niet zou moeten doen op deze motorfiets.