Aprilia Sr 125

Jedną z nich przejechałem przez dwie włoskie zimy i lato, a SR 125 naprawdę mnie zaskakiwał za każdym razem, gdy rzucałem go w ciasny kąt - te szprychowe koła i niski środek ciężkości nadawały mu zasadzone, komunikatywne wrażenie, którego żaden plastikowy skuter nie mógł dotknąć. Dwusuwowy silnik mocno ciągnie z prędkością około 6500 obr./min, a następnie krzyczy w kierunku pasma mocy 8000 obr./min z wystarczającą pilnością, aby jazda po mieście była naprawdę przyjemna, a nie tylko funkcjonalna; prędkość maksymalna to uczciwa 95-100 km/h, co wystarcza do większości zastosowań miejskich i lekkich na przedmieściach. Wady są jednak prawdziwe: konserwacja dwusuwowa jest nieustanna, jeśli faktycznie używasz tego przedmiotu - stale sprawdzasz zbiornik wtrysku oleju, dysze wymagają uwagi sezonowo, a trzciny nie trwają wiecznie. Dostępność części poza Włochami stała się niejednolita już w połowie lat dziewięćdziesiątych, a rytuały rozpoczynające się zimno rano sprawdzą twoją cierpliwość w dni, kiedy chcesz po prostu wyjechać.

Podczas moich lat uniwersyteckich przejechałem prawie 8000 km na Gen 2 SR 125, a ta odnowiona karoseria nie była tylko kosmetyczną toaletką - naprawdę sprawiła, że rzecz wydawała się premium obok każdego Aeroxa i Zip na bloku. Wyrafinowane strojenie silnika dało Ci bardziej miękkie uderzenie w paśmie 7000—8500 obr./min, a na czystej drodze można było naprawdę dotknąć wskazanych 105 km/h bez poczucia, że podwozie ma cię wpędzić w żywopłot. Ulepszone zawieszenie w stosunku do pierwszej generacji było zauważalne na zepsutym asfalcie miejskim, chociaż „ulepszone” jest względne - nadal mocno wychodziło na ostre połączenia drogowe ze słupkiem. Dwusuwowa rzeczywistość konserwacji w końcu gryzie: zanieczyszczone wtyczki, wybredne odrzucanie w chłodne dni i znalezienie mechanika, który nadal szanuje dwusuwowy ruch bez przewracania oczami, to własna przygoda.

Jedną z nich przejechałem przez dwie włoskie zimy i upalne lato, a SR 125 zdobywa swoją pozycję jako skuter miejski z autentycznym nastawieniem — dwusuwowe wyjście z linii wciąż zaskakuje kierowców samochodów na światłach, a ten szczyt na 100 km/h to prawdziwa, a nie optymistyczna matematyka katalogowa. Podwozie wydaje się osadzone przez ciasne szczeliny miejskie w sposób, w jaki tańsze chińskie skuter po prostu się nie powiela, a odznaka Aprilia oznacza, że geometria została rzeczywiście przemyślana. To powiedziawszy, dwusuw wymaga uwagi: zaniedbuj olej przekładniowy, uruchom tani premiks, a będziesz pozyskiwać zestaw tłokowy wcześniej niż byś chciał - ten silnik nagradza kierowców, którzy traktują go jak maszynę, a nie urządzenie. Jakość wykonania tworzyw sztucznych jest zauważalnie lepsza niż konkurencja, ale elektryka, zwłaszcza podświetlenie prędkości i okablowanie wyłączników awaryjnych, stworzyły gremliny na moim urządzeniu około 8000 km.